Ut på nye eventyr:)

Nuestras ultimo letra...

2009-12-03T15:59:00.000-08:00

Dette innlegget vert historisk sidan me no er ved vegs ende og skriv det siste innlegget her i Cancun i Mexico! Me vil benytte anledningen til aa takka vaare leserar og haaper det har vore interessant aa hoyre om vaare opplevingar og laerdomar:)

I morgon tek me av fraa Cancun til Mexico city der me takka vere flytransport slepp aa kome inn i sjolve byen til Ruth Wenches glede sidan denne byen har eit kjempekriminelt rykte.
Me framskynda heimreisa med to veker sidan det ikkje er saa lett aa vere backpacker naar Gry er sjuk. Men no er Gry heldigvis mykje betre! Saa gaar ferden mot London,- Oslo med ein kjapp stopp og heim paa sondag. Skal verte kjekt aa treffa dykk att! :)
Mamma Olaug,- eg bestille dine nybakte boller med norvegiaost og iskald melk. Kanskje og litt grovbrod. Mor Margunn,- brunost og ferskt grovbrod held for meg:)
Norsk taco hadde heller ikkje vore feil, tenk at eg seier det midt i Mexicoland.. ;)

Dei storste endringane i Mexico er kor moderne(vestleg) det er, vegane og trafikken! Her stoppar faktisk bilane paa fotgjengarfeltet og me byrjer sakte men sikkert aa spasere tryggare over vegen. Ellers er det utruleg turistifisert (eller kanskje amerikanisert)her og mange plagsomme selgarar i gatene. "What can I help you with,- trip tomorrow, restaurant, hostel, or do you want a mexican boyfriend etc..."... ??

I dag var me paa stranda og der var det fullt med lukseriose beachresortar, me sneik oss til nokre solstolar der og klarte sitje der nokre timar til me vart oppdaga... :) Stranda var nydeleg med krittkvit sand og krystallklar sjo. No bur me faktisk paa vaart fyrste og siste hotell, tenkte aa unne oss litt luksus siste natt. Det kjekkaste er kanskje at me har tv med musikk-kanal.
Tru det eller ei men me var saa dumme at me reiste utan mp3 spelar eller Ipod. Neste gong er det eit must!

Me har hatt ein opplevelsesrik tur som har gitt minner for resten av livet:)
Me har laert utruleg masse om lands historie, geografi og folkeliv i dei ulike landa. Det flaue er at me kanskje kan for lite om vaart eige land, saa naa skal me heim og laere om vikingane som er noko mange forbinder med Norge.

Takk for no :)

Long time since last update... Ops... :)

2009-11-30T08:00:00.000-08:00

No er det jammen lenge sidan sist innlegg. For aa gjere ein laang historie kort sjolv om me ikkje er saa god paa det, er det sidan Gry vart sjuk i Guatemala og fekk streptokokker eller stafylokokker i halsen og var sjuk i lang tid pga det. Saa sidan sist har me faatt sjekka ut helsetilbod i baade Guatemala og Belize. Den laidback legen i Belize var faktisk basert paa donasjoner som vil seie at pasientane sjolv bestemmer kor mykje ein vil betale og det er frivillig om ein i det heile tatt betaler. Ikkje ein gong medisinene har dei pris paa! :)

Me var difor ei heil veke i Coban paa eit veldig koseleg herberg der alle arbeidande var engasjert og hjelpsomme mot oss og Grys helse. Denne byen er ikkje verdas mest interessante by og hostellet laag rett ved sida av ein meget aktiv evangelisk menighet som hadde laaange moter kvar ein dag med den same hoge musikken og roping. Akkurat det er noko me ikkje sakna, det var og fleire skudd aar hoyre etter morket kom fram saa me holdt oss innendors med hengekoyene i hagen.

Fraa Coban reiste me til Flores med shuttle sidan det er mange bandittar i dette omraadet. Koyrte gjennom nydeleg uberort landskap og saag baade urbefolkning og cowboyer langs vegen. Budde paa eit jungelinspirert hostel i Flores med god mat, trivelege omgivelsar og for fyrste gong x antall nordmenn! Andre gong me treff nordmenn i lopet av reisa og der traff me jammen meg 5 stykk! Det var og fleire svenskar der, i det heile tatt veldig mange backpackerarar i forhold til kva me er vane med.

Me var og i Tikal og saag paa ruinar midt inni ein jungel med apekattar, det var greit nok men ikkje direkt overveldande. Me fann ut at me nok har sett nok ruiner paa ei stund. Hogdepunktet var vel aa klatre opp dei stupbratte trappene opp paa den hogaste ruinen og faa utsikt over det heile.
Etterpaa reiste me til Belize og den karibiske kyst.
Sjaaforen vaar vart stoppa av politiet undervegs pga. at politiet syntes han hadde koyrt stygt, saa han koyrte etter han paa motorsykkel ei stund. Verker som trafikkreglane er strengare i Belize enn i Guatemala. Han begynte aa krangla med politiet og ville ikkje godkjenne boten han fekk, provde seg med por favor amigo, no problema, losiento etter at han fann ut at hoglytt krangling ikkje hjalp..

Motet med Belize var veldig positivt og heilt annleis. Her var det superhjelpsomme rastaflettefolk og reaggemusikk og utruleg god stemning. Me hadde litt vansker med aa slaa om til engelsk, sidan spansk har vore vaart henvendelsesspraak til no. Ein smule spraakforvirra rett og slett.

Me tok ein kjemperask baat ut til oya Caya Caulker og der var me ei veke. Der er det paradisisk med palmesus, krystallklar blaagron sjo og kvite strender. Rundt omkring paa oya staar det skilt som: Walk slow! Det var og nokon som paapeikte at RW gjekk for fort og kvifor ho gjorde det. Folk stressar ikkje akkurat! Det er og syngande syklande folk i gatene, god mat men ganske dyrt.. Folk er glad i aa ete, saa det er mange veldig overvektige folk her..
No reiser me vidare til Mexico i morgon, det vert spennande kva det landet har aa by paa : )

Daglegliv i fjelllandsbyen Todos Santos:)

2009-11-10T18:22:00.000-08:00

Me hadde det veldig bra og interessant i Mayaindianerland.
Me har 5 timar spanskundervisning dagleg og paa denne maaten laerer me baade spraak og samstundes masse interessant om kulturen her. Naar me har spansktime sit me med ullstillongs, bukse, 3 jumprar, jakke, hue, skjerf, pledd dersom det er tilgjengeleg og ein varm kopp te. Me har kvar vaar spansklaerar og dei har kvart sitt fokus. Gry laerar grammatikk og reglar medan Roth faar hoyre lange historiar om tragiske hendingar her i omraadet. Dei er begge gode laerarar og det er godt aa endeleg ha intensiv spanskundervisning. I tillegg har me faatt god kontakt med ein historielaerar i huset me bur, som har ufatteleleg mykje interessant aa fortelje. Dei andre vestlege folka som er her, er ein sosialantropolog fraa Italia som skriver master om Mayafolket, 2 fredskorpsarbeiderer fraa Usa, ein nederlandsk frivillighetsarbeider og ei amerikansk frivilligheitsarbeider paa spraakskulen, ein franskmann, samt ei fraa Washington som studerer spansk som oss. Kjekke folk!

Torsdag besokte me ein fantastisk koseleg Mayafamilie som bestod av 3 generasjoner damer, 4 ungar, samt ein gris, ei hone, ein hund og eit par verpande fuglar som me ikkje hugsar namnet paa. Hjaa dei fekk me prove "chug" som er mayaindianerane sitt svar paa badstu. Eit lite krypinn av jord og stein som inneholdt ein benk, eit baal med glodane steinar over, ei krukke med varmt vatn og ei med kaldt. Ubeskriveleg herleg aa faa vaska seg og ikkje minst vere i eit varmt rom. Endeleg fekk Gry varmen i seg igjen, i det minste for ein time og to. Grunnen til at me frys saa mykje her er at ingen plass er varm. Ute er som inne, det er ikkje som i Norge kor ein berre kan gaa inn dersom ein frys. Til og med dei lokale klager over kulden fleire gonger dagleg.

¡ADVARSEL!
Dette innlegget staar i fare for aa verte ganske langt sidan me har laert ganske mykje om folk og kulturen her. Det er derfor opp til deg om du ynskjer aa fortsett aa lesa avslorande kulturelle fakta om Mayaindianarar, Ladinoar og dagleglivet i Todos Santos :)

- Helga for me kom hit var det stor festival her pga. Allehelgensdag, som er dei dodes dag. Folk kjem tilreisande fraa fjernt og naert og det feirast to heile dagar. Drikking av alkohol er svaert sentralt saman med hestelop for aa takka moder jord for god avling eller for eit godt liv(Utanom er alkohol forbudt). Ingen god kombinasjon, daa dei byrjer aa drikka og ri paa hest tidleg( kl. 08.00), hestelopet varer til seine kvelden. Kun ein pause mellom 12 og 2 for aa ete med familiane. Hestelopet gjeld sjolvsagt kun menn, men det var visstnok ei dame som provde seg i fjor og det var visst historisk. Det er ingen premie for vinnaren, derimot er det ynskjeleg at nokon doyr naar dei sorpande fulle faller av hesten og vert traakka ned. Naar nokon doyr, trur dei at dei sikrar god maisavling det komande aaret. I aar var det kun ein som hamna paa sjukehus, og ifylgje lokalbefolkninga difor ein daarleg festival. I fjor var det ein som doydde momentant naar han var traakka ned, og folketrua er daa at ein vil faa god avling det komande aaret. Det er ikkje berre hestelopet som gjer at folk doyr. Folk drikk seg ogsaa i hel av depresjon paa Alle st. dag i Todos(alle) Santos (St). Om kvelden dansar dei til seine natta, ungar og vaksne.
Dagen etter gaar alle paa gravplassen, sidan dei fleste har nokon dei kjennar som er gravlagt der. Dei har med lys, samt ulike ting dei ofrar til dei dode. Det kan vere alt fraa melk, kaffi, bonner, mais, brod etc. I tillegg spelar dei trommer for dei dode.

- Det er og ei overtru her om at dei stammar fraa maiskolba, mais er eit symbol for liv og det er difor at det er saa viktig at nokon doyr under allehelgensfestivalen slik at dei sikrar ein god avling og eit godt liv.

- Hovudreligionen her er Maya som vil seie at dei er i pakt med naturen og takkar moder jord.

- For ca. 30 aar sidan var det ein grusom borgarkrig her, mange vart drept. Spesielt menn, difor er det svaert faa eldre menn aa sjaa her. Mange hus vart oydelagt, difor er mange av husa ganske fine og nye sett i denne standarden. I tillegg har mange slektningar i USA eller har sjolv ein gong arbeida der (legalt eller kanskje heller illegalt) paa den maaten har dei faatt pengar til aa blandt anna bygga opp hus.

- Det er faktisk fleire vakter med maskingevaer her ogsaa, me er fortsatt redde for aa smila for mykje til ungane saa me vandrer litt reserverte rundtomkring. Bileter torer me ikkje aa ta.

- Ein fyr fraa Australia var paa fjelltur i omraadet og kom til ein nabolandsby. Han ville stilla dei nokre sporsmaal men dei (vaksne og ungar) sprang avgaarde.. Frykta etter geriljasoldater i fjella finst nok ennaa.

- Det er ikkje vanleg aa sjaa jenter saman med gutar i gatene. Ein av medstudentane her fekk mange rare blikk naar han hadde fylgje med andre turistjenter. Gry merka og tendensane til dette ved bordet der me bur, ingen ville sitje ved sida av ho. Dei kjempa om den eine stolen som var paa kortsida. Ingen satte seg heller ved sida av RW.

Markedsdag.

- Ein av studentane aat banan paa gata. Daa byrja folk aa le, dei syntes han saag ut som ein apekatt. Sidan dei delar banana opp i bitar for dei et den.

- Det er stor grad av analfabetisme her, men det har er likevel bedring i utdanning dei siste aara.

- Svaert faa born med funksjonshemningar gaar paa skule, dei er kun i familiane. I samfunnet vert dei diskriminert i stor grad, det er feks. meget vanskeleg for dei aa finna seg arbeid.

- Det er heilt akseptert at ungar kjem for seint til skulen dersom det er kaldt.

- I denne landsbyen snakkar 99 % indianerspraaket mam og dei fleste av dei gaar med tradisjonelle broderte fargerike plagg for aa visa kva omraade dei hoyrer til. Dei ulike fargane i kleda symboliserer noko. Rod er styrke, gron natur og svart er dod.
Her er eit snikbilete av dei tradisjonelle kleda til mennene.

-Folka i storfamilien me bur hjaa er blandt dei faa unntaka her som er Ladinoar, det vil seie at dei er av spansk avstamming. Dei bruker derfor ikkje desse tradisjonsrike kleda, snakkar kun spansk og har ein meir moderne kultur. Fordelen med aa bu hjaa dei er at fleira av mennene der er ganske kunnskapsrike og utdanna. Dei er direktorar og laerarar paa skular rundtomkring i fjella, og dei fortel villig om Guatemala og dagleglivet her. Kvinnene derimot er utruleg vanskeleg aa faa i tale, dei 3 generasjonane arbeider stott og stadig ved gruva og er svaert vanskelege aa kome inn paa. Gjennomsnittslevealderen er kun paa ca. 50 aar her for kvinnene.. Dei lever eit hardt liv.
Husmora vaar og tenestejenta.

- I sentrum visar dei Todos Santosvideoen alltid, sjolv om det er den same videoen staar dei der og ser paa seg sjolv fulle paa hestar kvar ein dag.

- Dagleg eller fleire gonger dagleg et me bonner, egg og (smaklaus)tortilla. Men slik er verkelegheita her, det gaar ikkje ann aa ty til ein fancy restaurant for det er slik mat dei et her. I byrjinga var me ein smule lei av den same maten, men no gler me oss til kvar ein tortilla(et naerare 10stk kvar dag) og den andre maten.

Fredag var me paa "jungelekspedisjon" med laerarane vaare. Me klatra ned bratte skrentar og Nalo gjekk foran med sverdet og ordna veg. Naturen var flott og me kom til mange stilige flaggermushuler. Ganske spennande! Me saag og mange lokale hus der dei lever ganske primitivt .

Lordag spelte me fotball, kjekt men litt risikabelt i forhold til skader. Mange harde skot og litt vel mange paa kvart lag. Det var og marked i byen, baade matvarer og dyr og maange folk fra fjernt og naer kom, mange kledd i dei tradisjonelle kleda.

- Me ser visst farlegare ut enn me trudde.. Born i landsbyen syntes me var saa skumle at dei saavidt turde passera oss og la paa sprang naar dei hadde passert oss. Naar me tok dei lokale kyllingbussane mot Copan der det er veldig faa turistar ville ingen sitta ved sida av oss. Det var ein stappfull buss, men dei satt heller 7 i bredda enn aa setje seg med oss. Tilslutt sa bussmannen at ein mann maatte setta seg der, men han nekta og valte heller aa staa.. Omsider kom ein annan mann og ein unge bak og sette seg med oss.. Saa me er visst temmeleg eksotiske.
Bileter kjem! :)

- Og visste du: Du har eit dyr i deg som beskytter deg mot alt ondt. Iallefall i indianerland!

Kvar er sola?

2009-11-06T19:18:00.001-08:00

Naa er me langt oppi fjella, naerare bestemt Todos Santos paa 2400 moh og her er det kladt - kaldare - kaldast! For aa halde varmen paa rommet ligg me i senga med 3 ulltepper og likevel frys me. Me har paa oss alt av klede me har. Gry orker ikkje aa tenkje paa korleis ho skal klara aa ta ein dusj her. Maten her er bonner, tortilla, egg og ein sur ost. Det regnar stott og stadig og den imponerande naturen alle skryt saann av er skjult bakom skodda. Her skal me vere ei veke. Ruth Wenche seier me berre har godt av det.

Me er og ganske eksotiske her, er kanskje 5 andre kvitingar. Men dei andre folka paa spraakskulen liker seg veldig godt, fleire av dei har vore her mange maanader. Men me lengtar allereie etter ei strand med sol, saknar Peru. Kvar dag skal me ha 5 timar spansk, haaper det er ein motiverande laerar.

Me tek litt stikkord denne gongen, sidan det er manglande respons paa innlegga vaare i det siste. Dette tolkar me som at innlegga er for lange?!

- Vaeret i Guatemala er LOCO seier folk. Regn, regn , regn. Antakeleg pga den fryktede Ida som herjer i mellom Amerika. Bor vel ikkje klaga saa lenge me slepp vinden.

- Vulkantur til aktive Pacaya , RW med totalt feil sko- sandalar. Trudde ikkje me skulle saa naerme den fryktinngytande lavaen. Litt av ei oppleving!! :) Mange barnearbeider aa sjaa oppover vulkanen med hestar. I tillegg var landsbyen for vulkanen utruleg sjuskete og fattigsleg. I vulkanomraadet er det og stor andel saakalte bandittar og ranerar, men me gjekk i stor gruppe for sikkerheita.

- Marked der me gaar amok og kjoper masse til ein litt vel billig penge. Det er SAA MASSE FINT og fargerikt at det er vanskeleg aa ikkje slaa til naar fleire av selgarane er enkle aa forhandla med.. Cual es tu precio, amiga... ? Ikkje saa mange turistar no, saa dei konkurrerer om turistane. Fleire ungar reiser langt fleire dagar i veka for aa selge haandverk, saa barnearbeid er utbredt.

- Shuttel minibusstur med divaer fraa USA. Me klarte ikkje la vere aa le naar ho eine kommenterte oyredobbane til ein medpassasjer og sa: Ikkje verst til aa vere resirkulert. Ellers gjekk det i klaging naar bagasjen maatte paa taket og dei ikkje vart koyrt til dora. Ho eine dama vart livredd naar me kom fram og ho ikkje saag dottera si paa 25. Raskt satte ho seg inn i minibussen igjen, det var tryggast.

- Lago Atitlan, verdas finaste innsjo som no desverre er full av farlege bakterier.. Dette syntes tydeleg med flekkvise brune partier naar me tok baaten. Kremt, kremt - vanskeleg aa imponera norske jenter fraa vakre Ryfylke naar det gjeld natur. Me hadde likevel ei fin tid i landsbyen San Pedro med hengekoyer og god mat.

- Daa me ankom hoylandet, hadde me kameraet godt goymt i sekken. I Lonely Planet leste me historiar om turistar som tok bilete eller snakka med ungar og deretter vart drept sidan lokalbeflokninga trudde dei skulle kidnappa ungane. Det verkar heldigvis ikkje ut som det er saa gale, folk er vennlege.

- Oppleving aa ta lokalbussen paa landevei i over 3 timar(40 km) for aa kome til Todos Santos. Bussen var full av tradisjonelt kledde folk, oppi fjella er dei ganske konservative og eldgamle tradisjonar staar sterkt.

- I huset me bur er det 4 eller 5 generasjonar. Ho gamlaste dama ser ut som ho er 110 aar. I tillegg er det ei jente paa 4 aar som verkar som ho er eldre enn oss paa maaten ho snakkar paa. Veldig sot jente og god spansktrening aa snakka med ho.

Me skal stilla med eit opent sinn og suge til oss denne hoyfjellskulturen. Dette er kanskje det mest kulturelle me vil oppleva i lopet av reisa. Og forhaapentlegvis vil me laere meir spansk. I tillegg stottar me lokalsamfunnet , sidan pengane me betaler for spanskundervisning gaar direkte til skulegong for lokale ungar og det er jo supert!

Ops, me klarer visst ikkje stikkord me...

El Salvador

2009-11-01T18:51:00.000-08:00

Me landa paa ukjent territorium nervose for om me ville faa vanskar med immigrasjonsmyndighetene paa flyplassen. Normaltsett er me ikkje nervose for slikt, men mannen i innsjekkinga i Peru advarte oss at me kanskje kom til aa faa problemer paa flyplassen i El Salvador, sidan me ikkje hadde ein utreisebillett fraa landet. Han sa at me kanskje blei nodt til aa betala 500 dollar kvar. Det hoyrtes heilt sprott ut for oss me hadde jo ein billett ut fraa Mexico, saa forstod ikkje heilt problemet med dette. Heldigvis gjekk det knirkefritt og flyplassen i El Salvador er faktisk ein av dei mest effektive me har opplevd.

Utanfor flyplassen venta Darren paa oss med ein stor plakat, me hadde faktisk bestilt hostel og eigaren henta oss. Me var overraska over det frodige landskapet, flotte bilane og dei velstelte husa med hagane me saag. Kan sei det var annleis enn det inntrykket LP gav oss. Hostelet El Roble ved Playa Diego var over all forventning, her var det hengekoyer i fleng, stor hage, volleyballbane, basseng, uttallige spel, bordtennis, dart og matservering i svaert heimekoselege omgivingar. I tillegg til oss var Tiago fraa Brasil der og Kevin fraa Guatemala ellers var det ingen turistar aa sjaa i heile Playa Diego. Me storkoste oss med aa endelig faa slappa av i hengekoyer med skikkeleg sommarvarme og palmer i fleng. Men Ruth Wenche klarte ikkje slappe av for lenge og drog i gang med leik og morro. Resten av kvelden blei derfor benytta til dart og brettspelet risk. Ingen reiste derfor paa den nyopnapuben i La Libertad. Desverre maatte me vidare neste dag, det blei derfor ikkje tid til surfing men me rakk litt solslikking og eit varmt bad i Stillehavet. Paa veg tilbake traff me to politimenn med maskingevaer, ikkje vane med slikt fraa Peru.

Etter ein smoothie var tiden inne for aa starta vaar busstur mot Juayua. 4 bussar (gamle skulebussar fraa USA) maatte til, varme og fulle av folk, slettes ikkje enkelt for to jenter med digre sekkar. Paa heile reisen var det heller ingen andre turistar aa sjaa, saa me folte oss veldig synlege.
1. busstur mot San Salvador var mest behageleg der fekk me sitteplass, 2. bussen stod me i 1 1/2 time og fekk kjempegod hjelp vidare til neste buss. Den 3. bussen var stappfull, noko som forte til motoren kollapsa og alle maatte ut i ingenmannsland. Den fjerde bussen var fullare enn daakke kan forestilla daakke. Rw var halveis over giren og Gry stod i dora. Med dei store sekkane paa ryggen var det vanskeleg aa halde balansen aa prova aa ikkje skvisa dei andre folka. Det var heldigvis ein kort busstur saa det gjekk greit, men veldig herleg aa gaa ut derifraa. Alternativet til bussen var aa staa tettstappa paa lasteplanen til ein av dei mange pickupane, men med sekkane vaare var dette alternativet uaktuelt.

Framme i Juayua ante me ikkje kvar hostelet var, men det var ingen problem. Eit sporsmaal og me hadde folge av 5 guttar heilt fram. Igjen eit koseleg hostel med hage og flotte rom. I Juayua var det matfestival og me fekk smake mykje god men dyr mat. Paa markeda folte me oss i starten lurt sidan me trudde me fekk blodprisar. Me er nok blitt litt gjerrige etter aa ha vore i Peru og blitt vane med billege prisar og pruting men Ruth W har no lest at grunnen til at det er saa dyrt er fordi det meste av maten blir imponert fraa naboland. Derfor prover me naa aa godta fleire prisar naa, det er jo fortsatt billegare enn Norge.

Mandag hadde me ein fantastisk utflukt til dei 7 flotte fossane. Det var kun oss som hadde meldt oss paa, me fekk derfor privat guide og dermed inkludert spansktrening. Turen starta gjennom kaffiplantasjene, og me fekk hoyra mykje interessant om den omfattande kaffiproduksjonen. Deretter var det bekkevandring, fosserappelering og opp og ned i den vakre naturen. Ein gong sa guiden at me maatte ta ein annan veg sidan me var jenter, daa kom det ein samstemt protest og me snudde paa sekundet, dette klarte me glatt.
Den flottaste fossen var den siste og der var det og mogleg aa bade. Paa veg tilbake kom styrtregnet, men det gav berre bekkevandringa ein ekstra oppleving.

Etter utflukten tok me turen paa kafé for aa smake paa den lokale kaffien. Det var rart aa sitte der omkransa av kaffiplantasjer aa tenka paa at kaffien i Norge smakar betre. Her drakk me 4. rangs kaffi etter at det beste har blitt eksportert til Europa, USA og Kina. Saa nyt kaffien daakars folkens og kjop den helst rettferdig. Ein haarreisande fakta er at ein plantasjearbeider maa plukka heile 11kg kaffibonner for den skarve summen av 1$. Ca 40% av befolkningen i El Salvador jobber innen kaffinaeringa, men berre 2% tjener store penger paa det.

Ein av tre Salvadorianerar har ein slektning i USA som sendar dei store summar penger. Det er truleg aarsaka til dei mange fine bilane og velstelte eigendomane. Sjolv fattige hus har ein fin bil utanfor. Okonomien til El Salvador er ikkje saa god som fyrsteinntrykket tilseier.

Tirsdag var dagen for det lenge planlagte besoket til SOS barnebyen i Santa Ana. Der skulle me besoke fadderbornet til Gry, ei jente paa 10 aar. Det var faktisk ikkje saa vanleg med besok, me var den 4. i aar i heile El Salvador. Santa Ana var ein ufyseleg by, me var heldig og fann ein taxi, men det var verkeleg mangelvare. Fraa taxivindauget kunne me sjaa den minste butikk med 4 vakter med gedigne maskingever, ekkelt. Lurar paa kor lett dei skyt....
Barnebyen derimot var veldig flott, med koselege hus, grone plenar, planter og blomster. Husa hadde nesten norsk standard. Me tilbringte dagen (7 timar) med aktiv leik saman med dei 8 borna fraa 6-16aar. Me hadde med nokre gaaver og det broyt barrierer sidan borna var ganske sjenerte i starten. Leiken kom deretter i gong og det var ballongleik i alle moglege variantar, vannballong, all slags balleikar, saapebobleblaasing og papirbretting. Til slutt hadde me ein spennande basketballkamp, jammen var dei gode og konkurranseinstinktet i oss vakna. Det seier seg sjolv at me vart troytte av all leikinga og all spansken. Ungane var fantastiske og me hadde ein veldig kjekk dag. Dei er verkeleg priviligerte som har faatt moglegheiten til aa faa eit godt liv. Men jammen maa det vaere travelt aa vaere aleine SOS mor for den store barneflokken med vanskeleg bagasje.

Naa har me komt oss til Guatemala etter ein lang dagsreise. Busstasjonane er ikkje alltid like godt organisert, dei er gjerne midt i eit marked som det tek 20min aa kome ut fraa. Selgerar kjem stadig inn og ut av bussen og prover entusiastisk aa selge dei merkelegaste ting. Det kan vaera alt fraa barberhovler til oyredobber og godteri. Det er naa litt koseleg ogsaa og veldig praktisk dersom ein plutseleg skulle faa lyst paa ei kald flaske vatn.
Me var begge litt spente paa aa vandre over grensebroa, men det gjekk knirkefritt. Det var verre aa finna ein buss paa andre sida. Planen var at me skulle ta ein turistbuss, men me endte opp med ein stappfull kyllingbuss igjen. Guatemala by var gedigen, men overraskande fin sett ut fraa bussvindauget. Heldigvis fekk me god hjelp til aa gaa av i rett sone og ta ein taxi til neste buss derfraa. Blodprisar paa taxi her, men me fekk naa ein snill sjaafor. Paa bussen til Antigua ville sjaaforen at me skulle betala billett for sekkane vaare sidan dei var saa store. For aa unngaa det pressa me dei saa godt me kunne paa dei smale hattehyllene og utruleg nok hang dei der heile turen utan aa dette ned i ein overfullt buss. Det var overraskande fint og lukseriost paa vegen mot Antigua. Me ankom Antigua i morket saa det blir spennande aa vakna opp i maaro og sjaa kva byen har aa by paa.

Rundtur i sor Peru

2009-10-23T14:45:00.000-07:00

Grunna tidligare daarlege erfaringar med hogda, satte me av heile 2 og ein halv dag til avklimatisering i Cusco! Byen Cusco verka "vestleg", ikkje berre i utsjaande (gjeld sentrumskjernen) men ogsaa i prisar. Der tok me eit par spansktimar, aat god mat paa det som vart vaar favorittrestaurant og traff tilfeldig paa 2 nederlanske me var paa sandboarding med i Huanchaco og yogalaeraren RW kjennar fraa Huanchaco. Saa igjen verda er ikkje stor!

Fredag morgen vakna me til vekkerklokka 04:00. Planen var nemleg at me skulle komma oss tidleg i ko for aa kjopa inngangsbillett til Machu Picchu. Deretter skulle me starte vaar vandring i morket opp mot MP for forhaapentlegvis vaere i eit folketomt MP ved soloppgang. Naar vekkerklokka ringte slo skuffelsen mot oss, det posregna og me hadde ikkje regnklaer eller gode sko!!! Har ikkje hatt regn for paa denne turen, saa det var jo typisk at det skulle regna saa masse paa sjolvaste fotodagen. RW sjekka koforhalda tvers over gata men saag kun 3 folk som spurta i regnet. Gry i sin fjerne verden tenkte at dette maa me utsetta, me maa sova meir. 05:20 regna det fortsatt like gale, men sidan me hadde svindyre togbillettar tilbake same dag, maatte me opp av senga og heller satsa paa aa ta bussen. Det var ikkje ko paa bussen, men me som maatte venta paa at bussen skulle bli fullt opp. Sjolv om me ikkje var paa MP saa tidleg som planlagt kom me opp til eit fredfullt, mektig og majestetisk skue. Skodda hang, men etter kvart letta det og vart nydeleg. Hogdepunktet var toppturen til Wayna Picchu. Bratt stigning med masse trapper, RW folte seg som paa Stolzen. Endelig fekk "Gorditaene" trening og det er lenge siden. Derfor godt med fysisk aktivitet:)
Aguas Calientes er den naeraste landsbyen til MP, og er derfor ekstremt turistifisert og overprist. Me var der kun nokre timar for toget gjekk tilbake mot Cusco. Sidan me provar aa var okonomiske tok me kun toget til ein nabolandsby og bytta der til minibuss. Me var saers glade naar me ankom Cusco etter 1 1/2 time med den verste raakjoringa nokon gong. Gry sov, men RW satt anspent, rompa var ikkje nedpaa og halsen strakk seg for aa sjaa paa vegen. Sjaaforen hadde truleg ikkje forstaatt skilta krapp sving og smal veg. Heller ikkje forstod han det farlege med aa halde seg paa feil side av vegen for aa kjore forbi ALLE bilane han kom bak. Bilturen tok faktisk 20min kortare paa veg tilbake enn fram.

Lordag morgon tok me bussen til Puno, som ligg 7 timar lengre sor der den kjente Lake Titicaca er. Flott busstur gjennom Andesfjella. Undervegs passerte me ei aldeles grusom ulykka, som kanskje hadde skjedd natta for. Ein trailer og ein buss som hadde krasja, og dei var ganske smadra. Heldigvis hadde me ein god sjaafor.

I Puno booka me ei turgruppe, faktisk ikkje den billegaste sidan me har hatt daarleg erfaring med billege turoperatorer for (Faktisk betalte dei andre i gruppa mykje meir enn oss). Sondag morgen var me plass paa brygga og hadde ein flott baattur. Fyrste stopp var paa ei lita kunstig oy av roter og straa som heitte Santa Maria, der bur dei i straahus. I starten verka det idyllisk og sjarmerande, men dei er ganske odelagt av turismen. Me provde aa halde ein samtale med ei lokal jente paa 20 aar, men annankvar setning dreide seg om salg av souvenirer og anna handverk. Ein komisk ting var at to av damene oppdaga at Ruth hadde mykje frukt i ein pose, dette var mangelvare for dei. To damer begynte aa kappast om aa faa ein byttehandel. Mot ei banan og ei mandarin kunne RW velge kva ho ville.

Tok baaten vidare i 3 timar til den fantastiske oya Amantani. Her vart me mott av "husmora vaar" som folgte oss til huset hennar der me og britiske Charlotte skulle bu. Her budde det 4 herlege ungar fraa 3 til 13 aar. Me storkoste oss med dei, spelte volleyball, gav dei eit norsk puslespel, ballongar, klistremerker og nokre av vaare klaer. Gleda var enorm saa det var verkeleg kjekt aa gje dei noko. 3 av ungane blei heilt oppslukt av puslespelet, sjolv naar det begynte aa posregna fortsatte dei aa pusla under eit teppe. Mora i huset laga mat til oss, heilt fantastisk mat laga paa baal. Me rakk og ein topptur paa oyas hogaste punkt paa 4000moh. Om kvelden vart me stasa opp med folkeslagets tradisjonelle festdrakt og tatt med paa dans. Lokalt band spelte i for fullt med gitarar og panfloyter, og me svinga oss i ringdansen saa godt me kunne.

Dagen etter besokte me nabooya Taquile, den var og idyllisk og flott men her var turistane. Paa baatturen tilbake steike me oss paa dekk 3900moh og Ruth Wenche fekk 2.grads forbrenning paa glippen mellom t-skjorta og buksa.

Tirsdag var me klare for 21 timars busstur igjen langs kysten tilbake til Lima. Ruth utsiktstaarnet vaart vakna halv 4 paa natta av eit smell og singlande glass. Deretter vart lyset i bussen skrudd paa og av 5 ganger. Bussjaaforen begynte aa raakjoyra for aa komme seg vekk. Leste etter i Lonley Planet at det var vanleg med angrep paa nattbusser denne strekningen Arequipa-Nasca. Heldigvis gjekk dette ogsaa bra.

I Lima blei me mott av Lise (tremenningen til RW som ogsaa var i Huanchaco). Ho tok oss me paa byvandring i Lima, som denne gang viste seg fraa si beste side. Det var og det Gry rakk aa faa med seg av Lima, for etter det laag ho berre til sengs paa eige rom i det herskapelege huset til Lise i Miraflores. Det var hovudverk, kvalme, diare, oppkast, feber og slapphet. Sidan me hadde flybillett til El Salvador dagen etter maatte me til doktoren for aa faa attest i tilfelle me ikkje kunne reise. Heile huset vart engasjert, husfrua, tjenestejenta og dei andre. Paa den offentlege legevakten var det stappfullt med folk, og fleire verka overraska over at ein turist gjekk offentleg i plassen for privat. Men legane og pleiarane var gode dei, har ikkje tal paa kor mange som undersokte meg. I Peru har folk ikkje raad til aa vaera sjuke, dei maa paa jobb og sjuketrygd finst ikkje. Derfor har dei ei effektiv men ufatteleg vond sproyte (2kr) som raskt fekk ned feberen fraa 39 til 37 1/2. Resten av symtoma fortsatte saa Gry holdt senga, men hadde igjen flittige hjelperar som kom med mat og drikke og det eg trengte. Mange takk!

RW og dei andre tvilte sterkt paa at me kom oss avgaarde med flyet. Men mot alle odds vakna Gry fredagsmorgen frisk som ein fisk (med unntak av vondt i laaret etter sproyta) og klar for aa fly. For aa komma oss til flyplassen tok me taxi og rett for me ankom flyplassen blei me stoppa av politiet. Den uregistrerte taxisjaaforen provde aa lyga for aa sleppa gebyr og sa at me var vennene hans. Politiet spurte deretter oss er dette en taxi, sjaaforen gjorde sterke signaler i speilet. Men dei norske jentene i baksetet er ikkje blitt Peruanerar og klarte ikkje aa lyge politiet rett opp i trynet..

Det var trist aa forlate Peru. I skrivande stund er me i El Salvador med orten stikk, mangel paa internett, dyrare prisar og posregn. Dette hortes negativt ut, men El Salvador er ogsaa eit veldig flott land og me har mykje bra aa fortelja om dette meir uturistifiserte landet. Folg med i neste episode....

Chao bonita Huanchaco:)

2009-10-15T13:29:00.000-07:00

Hei hei folkens!

Naa er desverre tida i Huanchaco slutt for denne gong.. Naa forlet Gry dei gode surfestrendene og 2 timar med surfeundervisning fraa ein tidlegare proff som ho ikkje rakk. Nabostranda Chicama med verdas lengste bolger fekk heller ikkje nok besok av Gry.
Spanskundervisning reiser me og i fraa. Gry hadde Norsk-Spansk intercambio med David og fekk paa den maaten gratis spanskundervisning. Ruth Wenche hadde engelsk - spansk intercambio med Nilo. I tillegg reiser me begge fraa 3 gjenstaande spansktimar, men det er ikkje det verste.

Ikkje meir jobbing paa den fantastiske skulen Santo Toribio, ikkje meir ta dei rode bilane paa jobb(som me mot statestikken klarte aa komma oss igjennom utan aa bli robba eller overfallt). Bydelen me jobba i var blandt dei farlegaste omraada i Trujillo, saa lokale peruanerar er faktisk ogsaa redde for aa ferdast der. I avisene og paa nyhetene er det alltid alvorlege og groteske sakar fraa dette omraadet. Me kunne ikkje skriva det for me var ferdig med aa jobba der. Men me vart jo kjent med fleire av sjaaforane etterkvart, saa daa vart det tryggare.
Me reiser og ifraa verdas beste bakeri med herlege nysteikte brod kvar kveld, den smilande vaskerimannen med saa billige prisar, den faste internettplassen, dei utruleg gode og billige kakene i gata og mykje meir.

Trist aa forlate alt dette, surfing, strandliv, jobb, spansk, folket og alt. Saa denne vekas oppdatering bestaar seg av eindel avskjedar......

Nesten med ein gong me kom hit, spurte Juani frivillighetskoordinatoren om me kunne ha ein workshop om autisme paa ein spesialskule der laerarane ikkje var utdanna for ungar med spesielle behov. Derfor har me denne siste veka studert og leita etter relevant faginfo paa nettet om autimse, disponert stoffet og oversatt til engelsk. Me fekk og god hjelp fraa vaar ekspertkontakt i Norge, baade paa telefon og mail- tusen takk Birgitte! :) Fant ut at me saknar studenttilveringa litt, var faktisk ganske saa interessant og me laerte ein heil del.
Saa paa torsdag hadde RW og Gry kurs paa engelsk for 16 laerarar og 2 frivillige paa ein annan spesialskule i Trujillo. Rektor hadde til og med gitt ungane fri for at laerarane skulle hoyre paa oss. Juani oversatte til spansk og Roxanna skreiv notater paa whiteboard etter det me sa.

Blei nesten litt stressa daa me kom dit og dei sat klar i ein sirkel og me plutseleg vart presentert som autistekspertar, unge Gry og Ruth. Stemmer jo ikkje akkurat at me er ekspertar paa dette, saa det var jo litt pinlig at dei forventa saa mykje av oss. Men merkeleg nok vart me ikkje saa nervose. Hadde heldigvis gjort eit godt forarbeid og det gjorde nok presentasjonen lettare. Men det tok lengre tid enn venta for dei hadde saa mange innspel og sporsmaal. Me provde aa svara saa godt me kunne. Fleire ville ha oss til aa diagnostisera ungar til aa vere autistar, off ja,- dei saag verkeleg paa oss som ekspertar. 2 timar tok det for me var ferdige og me fekk fleire positive tilbakemeldingar saa det gjekk visst ganske bra.

Etterpaa tok me turen til skulen vaar ein siste gong for aa gje ein liten pakke til kvar av elevane. Dei har ikkje saa mykje, saa kjekt aa gje dei noko som kun er deira. Det vert trist aa ikkje sjaa dei meir. Etterpaa var det rett paa den siste torsdagslunsjen saman med dei andre frivillige der me fekk tale og diplom av frivilligheitskoordinatoren.

Fredag var me paa "Center de Cultura" i sentrum av Trujillo for aa markera inkluderingsdagen, ¨ingen utanfor¨ var slagordet. Ungane paa skulen vaar opptredde paa scenen med dans, musikk og teater. Kjempekjekt aa sjaa dei i aksjon med flotte kostymar. Familiane var inviterte, saa til saman var det sikkert 100 folk. Me fire frivillige vart plassert paa heidersplassen heilt framme saman med direktorane. Liker ikkje slik forskjellsbehandling, men laerarane insisterte saann. Paa slutten av programmet maatte me fram paa scenen sidan me skulle slutta. Daa fekk me to lange talar kvar paa spansk med stemningsmusikk i bakgrunnen. Forstod ikkje saa masse sidan me vart litt overvelda av alt som skjedde, men me nikka, smilte og takka saa godt me kunne. Fekk og kvar vaar indianersekk og ei peruskrivebok saa det var jo koseleg!

Etterpaa aat me lunsj med laerane, elevane og familiane. Det var ikkje saa planlagt saa me maatte venta leeenge paa maten, som bestod av ein ganske saa liten porsjon med kylling. Det var ikkje alle familiane som hadde raad til aa kome, men det var naa godt oppmote likevel. Foreldra og soskna verka veldig koselege og blide, til tross for den harde verkelegheita mange lever i.

Lordags kveld var det avslutning med"fogata". Det har blitt ein tradisjon at naar nokon reisar samlast alle til baalkos paa stranda. Det var veldig koseleg, gitarspel, sang og snakking. Mange motte opp saa me vart ein god gjeng rundt baalet.

Ellers saa gjekk tida med til aa henga med dei andre frivillige og lokale folk me kjenner. RW hadde med seg Ligrettokortspelet og det har vist seg aa bli ein slager her. Har difor blitt ein del speling i det siste og det er jo kjekt. Siste kvelden holdt Chocolate som er ein koseleg okologisk kafe ekstra aapent for oss. Aat den herlege mexicanske wrapsen med bonner og spelte ligretto i fleire timar for me for siste gong skulle ta farvel for godt...

Naa er me i Lima og ventar paa bussen til Cusco som ligg paa 3000meter. Men bussturen tek heile 22 timar, og i natt tok me buss i 9 timar saa me er nok ganske saa troytte i morgon.

Kanskje faar me provd oss meir paa spansken naa som me reiser paa eigenhand. I Huanchaco gjekk det for det meste i engelsk sidan det er ein turistvennleg plass snakkar dei fleste engelsk. Det var faktisk slik at naar Lise(tremenning til RW) kom paa besok kunne me plutseleg snakka i veg paa engelsk til ho. Det var forresten skikkeleg kjekt med besok, me hadde ei super helg!

Haaper de alle har det bra:) Klem!

Daglegliv i Huanchaco igjen..

2009-10-02T17:26:00.000-07:00

Dagleglivet har inntatt oss igjen, etter dramatikken i Huaraz.

Avslutning for Cita og Alex som reiser tilbake til Tyskland. Paul og to andre kunstnarar bidrog med kroppsmaling.

Gry og Omar

Trivelege folk. Juan, Sita, Christel og Victoria.

RW, Mareikja og Nilo.

Kitty fraa Nederland i midten, ho jobbar paa same prosjekt som oss.

Kva skjer her? Er saa lenge sidan me har skrevet, at me tek ein punktvis oppdatering denn gongen.

- Gry hoyrer igjen. Etter 6 sproyter inn og ut med varmt vatn i kvart oyra, blei horselen saa god som ny.

- Me var paa dagsutflukt med klassane vaare. Koyrte i ein og ein halv time kvar veg, saa det var ikkje mykje tid til overs paa sjolve plassen. Men borna storkoste seg til hog latinomusikk og drossevis av mat og snop, eit gedigent etegilde. Foreldre var ogsaa invitert, saa RW fekk helsa paa modre og sostre i klassen hennar. Diverre var det kun ei mor i klassen til Gry som motte opp...

Ruth Wenche fekk og vaere med 3 andre klassar til dyrehage, piknik og fysisk aktivitet. Veldig bra dag. Borna oppforte seg eksemplarisk, og fekk maange gode minner aa sjaa tilbake paa.

- Me har provd sandboarding saman med ein gjeng frivillige. Artig! Det var skummelt aa staa paa toppen fyrste gongen, men sand er ikkje saa raskt som sno... Kjekt aa gjere noko anna! Nederlendarane var imponert over fjellgeitene fraa Norge, for kvar gong me rann ned ville me gaa opp igjen.

- Me har eit prosjekt paa gang her. Har vore ein dag og observert paa ein annan spesialskule og skal tilbake neste veke for aa gi tips/ha ein workshop med laerarane i forhold til arbeid med autistar. Skal ha med oss tolk, sidan dei ikkje snakkar engelsk. Kom gjerne med tips i forhold til dette. Me veit at det er mange ressurspersonar som les bloggen. Hjelp mottas med stor takk:)

- Gry folte seg som ein kjendis her ein dag ho var aa surfa. Etter ein av dei beste bolgene ho har tatt, blei ho mott av 20-30 skrikande ungar paa klassetur som hylte og ropte at ho maatte uti igjen, alle ropte i kor igjen og igjen... Dei tok bileter og lurte paa om ho reiste saman med andre surferar fraa Norge. Hehehehe... Komisk, heldigvis var det maange folk som var uti sjoen og forhaapentligvis mista dei ho ut av syne, for neste bolge var ikkje like bra...

- Gry skulka og jobben og surfa i Chicama, kor dei har verdens lengste bolger. FANTASTISK! Det var ikkje dei lengste bolgene den dagen, men likavel lengste bolge Gry har surfa: 80 meter lang. Bolgene der kan bli opp til ein km, saa maa nok tilbake!

- Det finst mange gleder her i livet, for fleire av borna i klassen til RW er ein av gledene aa faa pussa tennene eller vaska seg med sjampoo og saape. Daa kjem dei smilande og stolte og viser seg fram og vil at me skal lukte paa dei.

- I tillegg er det er mange triste skjebner her. Daa me var paa besok paa den andre spesialskulen traff me ein gut paa 14 aar som kun hadde gaatt paa skule sidan han var 12. Daa kunne han ikkje sitje og var akkurat som ein stor baby. Foreldra er analfabete og visste ikkje korleis han kunne faa plass paa ein skule. No har han gaatt paa skule i 2 aar og kan sitje, kle paa seg og ete sjolv paa skulen, men ikkje heime.

- Traff og paa ei nederlandsk dame som har arbeida med fattige og funksjonhemma i 20 aar. Ho reiser dagleg inn i fattige omraader og gjer mange familiar som har born med funksjonshemningar avlastning. Ei av jentene ho tek seg av, er ei autistisk jente RW har jobba litt med. Ho fortalte at mora kvar gong sa til henne: ¨Please give her away, please¨..

-Naa naermer det seg snart avreise fraa Huanchaco der me har budd i snart 10 veker. Gry vil gjerne vere lengre, medan RW snart er klar for aa oppleva nye ting! Det vert nok trist aa forlate alle folka, ungane paa skulen og det avslappande livet her.

Men det ikkje saerlig kjekt aa fortelje lokale folk om kor me skal reisa sidan dei ikkje har raad til aa reisa i sitt eige land ein gong. Etterkvart kjenner turistane fedrelandet deira betre enn dei sjolv. Cusco er for eksempel ein plass der saa og sei ingen peruanere me kjenner har raad til aa reise. For ein urettferdigheit at me kan reise kor me vil og dei ikkje kan. Dei er likevel stolt av landet sitt. Daa me tok bussen med ungane paa spesialskulen koyrte me forbi mange ekstremt fattige omraader og sjolv dei mest skropelege skura har eit peruansk flagg vaiande i vinden. Myndigheitene gjer lite for dei fattige og verkar til aa helst ville goyme det vekk. Fattigdommen i Peru er enorm og det er tragisk at dei ikkje har nokon som helst rettigheiter i livet! Er naerast umogleg aa kome seg opp fraa det livet ein er fodt til.

Slik bur mange av ungane paa skulen me jobbar. Har mange fleire bileter, men tek laang tid aa laste opp bileter her.

No i helga faar me besok av Lise, tremenningen til RW. Ho studerer i Lima og hadde lyst paa ein helgetur! Det vert jammen meg stas med besok! :) Haaper paa fint ver og at Huanchaco viser seg paa sitt beste.

Haaper at alle har det berre bra! Og ja, me er glade for alle tips til arbeidet med autistar. ;)

Litt bileter fraa skulen :)

2009-10-02T17:06:00.000-07:00

I gymrommet, denne dagen var ballaktivitetar i fokus.

Gry leiker med ungane i friminuttet, dei storkoser seg.

Morgonsamling i klasserommet der RW jobbar mest.

Herlege ungar!

Populaer karusell.

Dette er klassen der Gry jobbar.

Dette er klassen der RW jobbar.

Lost i Andesfjella...

2009-09-20T18:07:00.000-07:00

Me har naa hatt vaar forste ferie fra det avslappande livet i Huanchaco. Ferden gjekk plutselig til Huaraz. Det var eit spontant valg, snakka litt om det dagen for men bestillte bussbillett same dag som me reiste. Me satte oss paa nattbussen, og sov temmeleg bra. Ruth vakna av dei ekstremt svingete og sikkert smale veiene som gjekk bratt oppover mot 3100 moh. Gaar kun nattbuss fra Truilljo, sikkert ein grunn til det.

Ankom Huaraz 06:30 og sjekka daa inn paa det forste og billigaste hostelet me fann: Carolina Lodging, eit heimekoseleg hostel. Der vart me kjent med britiske Camilla, og me fann fort tonen. Me gjekk ein tur til sentrum for aa finna ut meir om moglege turalternativer. Alle tre blei begeistra for 3-4 dagars telttur i fjellheimen Santa Cruz, saa daa gjenstod det berre aa finna det perfekte byraaet blandt dei mange. Camilla skada foten paa Machu Pichu, saa ho var avhengig av hest, me var avhengig av ein plass som kunne laane ut sko til oss. Me enda opp med Euroinka som var eit svaert billeg alternativ samenlikna med mange andre.

Me skal slutta aa le av turistar som gaar paa tur i allslags merkelege klaer i Norge. Det er ikkje lett aa pakka til mange formaal naar ein er paa reisefot lenge. Hamstring av allpakkaull maatte til: fraa topp til taa! I tillegg maatte mat og energibomber hamstras inn. Det merkelege var at me traff paa 4 turistar fraa Huanchaco som skulle paa same tur som oss, men med andre selskap. Verden er liten, ogsaa i Peru.

Lordag morgen klokka 6 var me pakka og klar for tur saman med 9 andre + ein kokk, ein "guide" og ein eselforar. Me var bekymra for hogden, sidan me kom fraa kysten og kun hadde hatt ein dag med aklimatisering. Me valgte likeval aa ta sjansen sidan me ikkje hadde merka noko saerleg til hogden. Kjoreturen var lang paa kronglete, bratte og smale vegar med hogaste punkt paa 4767 moh, det merktes paa pusten!

Jubel paa hogaste punkt: 4767moh.

Det verste var naar det kom ein motgaande bil og me maatte bakka i ein av dei smale svingane med stup rett ned. Etter 6 timar var me framme i den avsidesliggande landsbyen Vaccaria paa 3700 moh. Me benytta tida i bussen paa aa drikka masse vatn og eta for aa ha energi og overskudd til turen. Framme i Vaccaria klokka 12:30 fekk me utdelt kvar vaar nistepakke: 2 lyse rundstykker med servelat, ei banan, ein sjokolade og ein liten pakke kjeks. Det me ikkje visste var at denne maten skulle vare fram til 19:30 om kvelden.

Ja, og det er vel her dramatikken begynte. Hesten til Camilla var ikkje paa plass, og prisen var hogare enn tidlegare fortalt. Folk blei klare paa ulike tidspunkt aa me gjekk derfor ikkje i ei samla gruppa. Ruth Wenche sin overeting paa bussturen i tillegg til hogden gav naa sine resultater. Starten var ikkje saa god for Ruth Wenche, men etter eit par dobesok vart det betre. Naa var det Gry som overtok gradvis med med sine problemer. Gry begynte aa kjenne dunking i hovudet, men det gjekk forholdsvis greit sidan me gjekk i eit roleg tempo med hyppige pausar. Me vart derfor midt i mellom dei raskaste og dei treigaste. Sidan me ikkje hadde noko sarleg lyst aa gaa feil i dei mektige Andesfjella, venta me heller paa baktroppen.

Baktroppen bestod av paret fraa Israel som hadde store problemer: Ho med vondt i hjarta samt problem med aa pusta, han hadde problem med hovudet. "Guiden" brydde seg ikkje og himla med augo og derfor maatte me ta litt ansvar. Camilla med den forstua foten ofra til og med iblant hesten sin til henne.

Det var godt aa komma fram til campen som var paa 3900 moh, der var det fleire teltlag men me hadde nok den styggaste. Dei kaldaste soveposane var igjen til oss, samt eit telt der den ytterste glidelaasen ikkje virka. Forelopig var det heller ingen informasjon gitt fra guidane og det var tidleg lite vennlighet aa finne.

Dei siste metrane var tunge for Gry, som maatte legge seg strekk ut naar ho kom fram, og utover kvelden vart det berre verre og verre. Hovudet dunka som aldri for og kvalmen sneik seg gradvis fram. RW og Camilla la seg etterkvart ogsaa ned og kjente ein snikande hovudpine. Maten blei klar noko som var baade bra og daarleg. Mest av alt hadde Gry berre lyst til aa ligga strekk ut, men sidan det var lenge sidan forrige maaltid gjekk me til fellesteltet. Aa bevega seg og komma inn i eit telt med masse lydar gjorde det berre mykje verre. Eg maatte nesten vri meg i smerter, men ingen spurte kossen det gjekk. RW og Camilla var derimot svaert hjelpsomme. Eg klarte ikkje sitta der meir og etter ei kokasuppe og litt middag gjekk eg inn og la meg i teltet vaart.

Det viste seg seinare at dei aller fleste hadde problem med hovudet og hadde derfor nok med seg sjolv. Etterkvart vart det store samtaleevnet den daarlege servicen fraa guidane. Ikkje ein einaste gong spurte dei nokon korleis det gjekk. Gry bestemte seg for at hu ikke kunne fortsette til neste camp som hadde hogaste punkt pa 4750 moh, tok ein hogdetablett og ein kopp kokate, som skal vaere bra for hogden. Ruth Wenche byrja sin diskusjon med guiden. I Huaraz hadde me forsikra oss om at dersom me skulle bli daarlege ville nokon snu med oss saman med eit esel. Dette viste seg naa aa ikkje stemme, og Ruth W provde forgjeves aa faa turledaren til aa forstaa sitt ansvar. Natta kom (dvs klokka 9), hogdemedisinen og kokateen gjorde det betre for Gry, som etterkvart sovna med bekymra sidekamerater. Camilla hadde med masse bra utstyr og delte gladelig. Gry har aldri folt seg saa hjelpaslaus paa ein tur for, og vart derfor glad naar ho kunne vare til nytte og byte sovepose med Camilla som froys veldig. Utstyret fra byraaet var heller daarleg, fleire froys heile natta.

Yes, og saa blei det morgen. For alle utanom Gry og litt Camilla hadde hovudpinen gitt seg. Saa dagen starta med ny hogdemedisin og kokate i soveposen for Gry sin del, og endelaus krangling med guiden angaande penger og retur for Ruth Wenche sin del. Det endte til slutt med at RW fekk 30 soles til returreise med buss, ingen esel eller hest men eit slags tilbud om folge tilbake fra ein lokal i naboleiren. Guiden brydde seg ingenting og sa ikkje eit ord til oss.

Gry visste at ho maatte snu, men fekk vondt av RW som og ville snu daa. Men det viste seg at kokka ikkje hadde kokt vatn (som lova), og nista var heller mindre denne dagen sjolv om dette var den hardaste etappen. Og med turlederane som var utrulig daarlige, saa var det egentleg berre godt aa snu, sjolv om me folte oss lost og aleine i dei mektige Andesfjella. Folka paa gruppa var veldig koselege, og me haapar verkeleg at det gjekk bra med alle (Alle klarte det, me traff samtlige igjen i gaar paa hostelet vaart og fekk referat). Medan dei rusla oppover bakkane, gjekk me bortover til han som skulle folge oss ned att. Me forventa absolutt ingenting av han, og sa at me kunne gaa i forvegen medan han hjalp dei andre med aa pakka esla. Med tidligare lite vennleghet vart me derfor meget rort naar han med eit stort smil sa: "Amigas, no problemas, yo caminar despacio tambien" Viss me ville venta nokre minutter ville han gaa seint saman med oss.

Det vart ein interresant og laererik tur, med unntak av nokre spypausar, strekk ut liggepausar, hovudverk og kvalme for Gry. Undervegs traff me paa fleire gjeterungar som Javier kjende, og det blei ein skikkelig fantastisk kulturopplevelse. Me fann fram sjokolade, kjeks og mandariner og delte ut, takknemligheten og gleden hjaa ungane var enorm.

Dei siste to timane gjekk me forbi fleire landsbyar, tok blant anna ein stopp hjaa familien til Javier som hoyrer til Kitchustammen. Dei har sitt eige spraak og fleire lever isolert og snakker derfor ikkje spansk. Av andre Peruanerar blir dei sett paa som indianerar, medan dei sjolv identifiserar seg med inkakulturarven. Fraa Javiers hus fekk me nytt folge av syster hans Mabell den siste timen. Turen varte tilsaman litt over 4 timar. Ruth Wenche holdt samtalen gaaande paa spansk, og det var mykje interresant aa hoyra om. Sjolv Gry som hadde nok med aa bevege seg framover syntes det var interresant aa hoyre om livet deira.
Gry og dei andre var svaert letta og fornoyd med at hu klarte aa bevega seg framover dei 15km med ein avsluttande svaert bratt stigning paa 400 hoydemeter. Ruth Wenche var letta naar det stod ein minibuss klar, akkurat paaveg tilbake til sivilisasjonen og ned ein del hogdemeterer. Etter 3 og ein halvtimes humpete busstur, letta hovudet til Gry. FANTASTISK.

Naa er me tilbake i Huanchaco og det er enda meir fantastisk. For sjolv om hovudet blei bedre paa vei ned, blei det vondt igjen natta etter. Dagen etter blei brukt til aa sova paa kvar ein mogleg plass. Drit aa ikkje takla hogden. Kanskje surfeoyrene mine og mangel paa mat ogsaa gjorde sitt utslag i tillegg til for kort tid med aklimatisering. Eg har iallefall fortsatt lyst aa bestige hoge fjell. Ruth Wenche er med, for hoyden gjekk bra for ho:) Men guide og reiseselskap skal vurderast noye paa forehand.

Abrazos de chica fuerte a la montaña y chica fuerte a la playa:)

Herleg med helg! :)

2009-09-11T14:48:00.000-07:00

Hei folkens!

Veldig kjekt med saa mange fotspor:) Saa her komme det eit stort eit fra oss igjen! Enna meir inspirerande aa skriva naar ein faar tilbakemeldingar:).Alltid vanskeleg aa vite kor ein skal byrje. Men kan jo begynne med aa fortelle om ting som irriterer med samfunnet her nede.

Helsetilbud for fattige finst ikkje. Det er faktisk saa gale at om ein fattig vert paakoyrt paa gata(og det skal ikkje mykje til for trafikken her er grusom, ingen trafikkreglar - den som tuter mest kjem seg fram) og er veldig skadd faar han ikkje hjelp paa sjukehus. Ein venn av oss vart alvorleg paakoyrt for nokre aar sidan, dei som koyrte paa ham stakk av. Bilar berre fortsatte aa koyre og ingen kom aa hjalp for dei ville ikkje bli skada eller involvert sjolv. Han klarte stavre seg paa beina og kome seg av vegen, politiet kom og spurte om han hadde 20 sol (40 Nok), det hadde han ikkje, derfor vart han berre koyrt heim med store skader til familien som heller ikkje hadde pengar til behandling. Saa forferdeleg! Saa sett pris paa helsetilbodet de har, hugs paa at det ikkje er ein selvfolge. Sjukehus kan ikkje gjere noko for dei fattige, dei vert berre overlatt til seg sjolv og mange doyr difor unodvendig...

Det er eit stresslaust samfunn, koseleg aa gaa ein liten tur ut i naermiljoet og treffa saa mange kjente paa vegen. Ein liten vandretur i denne lille landsbyen kan fort ta ein time. Det har resultert i at me har blitt meir fleksible paa avtalar, og begge har klarer lett aa kome for seint til dei private spansktimane me har. Heldigvis er laeraren og av og til sein. Huff, ikkje bra. Planlegging trengs heller ikkje noko saerlig her nede. Ingen har mobil, saa det spors berre kven du treff pa din veg. Ellers er det litt problematisk aa besokje kvarandre, sidan Rw bur i andre etasje og familien ikkje har ringeklokke. Stakkars Gry stod ute og ropte i gaar, men ingen hoyrte. Naar RW skal til Gry, maa ho banke paa og vetna paa at hosteldama kanskje opnar. Det er mogleg at Gry hoyrer bankinga, men det er heller sjeldan. Men kafeen chillout er moteplassen for folk her, saa der treff ein alltid nokon. Her i dette trivelege rommet heng me mange timar i lopet av ei veka.
Naa er det komt mange nye veldig hyggelege folk, saa det er jo triveleg. Blant anna svenske Victoria. Det var spesielt aa snakka norsk med nokon andre enn kvarandre. Var faktisk ganske merkeleg, faktisk saa uvant at me slo over til engelsk for det var saa rart aa snakka norsk... Saa ting skjer med spraaket.

Fredag laga RW, Gry og Dorine ein peruansk rett med poteter, melk, egg og chili. Veldig godt! Er jo blitt ein stor glede aa laga mat sjolve istaden for aa eta ute heile tida..

Etterpaa var det avslutning for Marty og John som forlater Huanchaco etter 5 mnd. Det var ein kjempekjekk kveld, med gitarspel, sang, kakeeting og snakk. Er faktisk tre ganske saa flinke gitarspelarar her, saa Rw koste seg med aa syngja til dei sangane ho kunne. Etterpaa gjekk me ut og hoyrte paa bandet som opptrer kvar fredag paa Reggaeplassen.

Me er ikkje flinke nok til aa dela enna, kulturen her er at ein deler alt(kjente eller ukjente)- om det er middagen, kaka eller vatn. Me er nok fortsatt litt for individualistiske, men skal prove aa verte flinkare paa aa dele. Er jo ofte at det ikkje er noko saerlig igjen til den som opprinneleg kjopte maten..

I dag igjen har me spelt volleyball og vore paa det vestlege handlesenteret. Er jo saann at ein nesten faar daarleg samvit av aa gaa inn der, sidan det er saa totalt ulikt alt det andre her. Slo til med ein cappocino mocca, det faar ein ikkje tak i her. Den var fantastisk god, sjolv om den kosta heile 15 NOK. Kjopte ein del mat paa den internasjonale matbutikken der, og litt klede. Frykta me skulle verte robba paa veg heim i bussen, sidan me hadde saa mange posar.. Fleire folk kikka veldig paa posane vaare, men det gjekk bra.

No skal RW kjopa seg ei avis og lesa litt om alle dei tragiske nyhetane i avisa. Veldig god spraaktrening og interessant aa faa med seg kva som skjer i naermiljoet. I morgon skal me laga middag til ein gjeng, hadde med ein pose med jegergryte saa skal servera det. Ellers skal me spele fotball og andre spel med gutane paa barneheimen i Huanchaco, gler oss til det.

Ellers, kva skjer - godt aa sova lengre ennn 07.00 i morgon.. Torsdag var me paa engelsk quiz til inntekt for fattige born i Peru. Sist helg var me i bursdagsfest til Joel, ein av surfelaerarane her. Det var kjekt, fin musikk og gode samtalar. Rw vart troytt og gjekk heim, medan Gry vart att og dansa vidare til fengande latinorytmar.. Ellers haaper me aa verte invitert i bryllup rett for me reiser vidare. Ei amerikansk jente som me saa vidt kjenner skal gifte seg med ein peruaner om ein maanad og sa sist helg at ho skulle invitera oss i bryllupet. Dette sa ho etter aa ha snakka med oss i 3 min. Me faar sjaa kva som skjer, men det hadde iallefall vore utruleg kjekt.

Bensinprisane i dette landet staar ikkje i stil med resten av prisane. De kan klaga over bensinprisane i Noreg, men her i dette fattige landet er literprisen paa 18 kr. og oppover. Her er jo levekostnadane mykje laagare, det er difor ikkje rart at det er saa mange som reiser kollektivt. Til samanligning kostar eit kinobesok paa fancy kino 12 kr (vaar nye hobby- fantastisk spraaktrening) . 7 nysteikte rundstykker kostar 2 kroner og ein telefon heim til Noreg kostar 2 kr. minuttet. Sprott?

Naa kom Gry etter surfing... Ho vil skriva nokre ord: Ellers saa syns me overraskande nok at det fortsatt berre er herleg a pendla ein time med buss kvar veg. Godt aa ha Ruth Wenche til aa skriva paa bloggen, ta med penger til Gry pa bussen, smora frukost. Bra jobba "Rot".

Heldige oss som bur her:)

2009-08-29T15:21:00.000-07:00

Ein aldri saa liten oppdatering igjen, kanskje den likevel vert lengre enn ein trur... :)

Her ein dag var RW paa yoga, det var ei ganske interessant oppleving. For det fyrste maatte Marbel, Kitzy og RW venta i over 40 minutt paa at yogalaeraren skulle koma.. Men ho kom aldri, slik er det peruanske tidsperspektivet her. Man veit aldri, kanskje traff ho nokon andre paa vegen. Uansett, - det kom ei dame som sa ho kunne prove aa ta ein yogatime for oss likevel. Ho var flink, saa det var ingen problem det. Underveis kom ogsaa Marta og John. Herleg med litt fysisk aktivitet, vert ikkje for mykje av det naar ein ikkje surfar. Det me ikkje visste, var at det var ein spesiell dag akkurat denne dagen, maanen var nemleg spesielt naerme mars og derfor skulle dei verte kvitt negative energier. Det resulterte i at det tok nokon timar for me kom oss heim. Fyrst maatte alle skriva ned negative tankar paa eit ark, deretter maatte alle brenna dette arket i ein ring paa steingolvet. Etterpaa skulle me staa i ein ring og holda kvarandre i lillefingeren, medan ein anna dama som kom leste eit dikt. Deretter skulle alle klemma alle i rommet, slik at det kom positive energier igjen. Saa maatte alle brenna rokelse og eta kjeks. Dei to mest ivrige damene skulle fortsette paa stranda ved nattestid visstnok, halv ett om natta skulle dei visst meditere ved eit baal paa stranda. Litt av kvart aa oppleva. Gry er glad til at ho faar sin fysiske aktivitet gjennom surfing.

Me skulle ha avslutning for frivillige denne kvelden, sidan 5 frivillige reiste sist veka. Saa no er det ikkje saa mange igjen. Men det kjem visst 3 nye denne veka.

Vart kjent med ei 7aarig jente paa en kafe her ein dag og ho imponerte verkeleg med sine engelskkunnskaper og kloke svar. Me spelte eit terningspel med ho og jammen rekna ho raskt saman 6 ulike terningar. I tillegg klarte ho aa seie Grys namn paa fyrste forsok feilfritt, det er det ingen andre som har klart her nede. Festleg!

Sist lordag var Gry, RW og Sita paa shopping i Trujillo. Alle hadde feilberekna litt temperaturen her, saa maatte kjopa ekstra bukse og genser. Er jo kaldt her paa kveldane. Men no naermer det seg heldigvis vaar her.

Har spelt ein del sandvolleyball her i det siste, med usynleg nett- men det gaar jo fint for det.Vart saa ivrige i spelinga at me gloymte aa sjaa etter skoa vaare, saa vips var 2 par sko og ein genser borte vekk.. Heldigvis ikkje dei dyraste skoa..

Har og funnet ut kor forferdelige arbeidsvilkaar det kan vere her i Peru. Lonn paa ein time for ein kokk paa ein bra restaurant her er stakkarslege 2 soles. 1 soles = 2.15 NOK. Det forklarer kvifor mange jobbar saa voldsomt masse. Mange ungdommar maa forsorge heile familien og det er mange aleinemodre. Mange har fleire jobbar og har kanskje kun 15 min. mellom kvar jobb.
Dessverre er det vestlege eigarar paa dei restaurantane/herberga som tener mest. Arbeidarane der faar nesten ingenting att for det og vert i tillegg ofte behandla daarleg.. Provoserande. Freistar ikkje saa masse aa ete desse plassane daa..

Det som nesten er litt irriterande er at det er nesten umogleg aa gaa paa stranda aleine, utan aa faa selskap av lokale folk. Sjolv om du les ei bok, finn dei ein maate aa forstyrra deg paa og sett seg ned. Mange er ganske nysgjerrige paa oss sidan me er saa eksotiske. Her ein dag spurte ein mann om aa ta bilete av Gry og sonen paa stranda. Hehe..

Me vert av og til behandla annleis naar me tek bussen og faar beskjed om aa setja oss frammerst. Medan andre maa sitje tett paa kryss og tvers lengre bak. Liker ikkje slik saerbehandling. Her ein dag fekk RW beskjed om aa ta paa sikkerhetsbelte, sjaforen hadde det halveis paa over skulderen utan aa festa det. Mykje hjelp i det... I dag var det stappfullt paa bussen paa veg til jobb, daa provde fleire hender aa karre til seg nokre myntar fraa lommane vaare... Men me klarte stoppa dei, og dei forsvann fort vekk...

Slik ser bilane me tek til jobb den siste etappen ut. Av og til er frontruta halvveis knust og dora gaar gjerne ikkje ann aa lukka igjen... For ikkje aa gloyme motorstoppar og bulkar her og der.. No er me tre stykk som reiser til skulen i lag, det morosame er at fleire av sjaaforane no kjenner oss att og her ein dag helste sjaaforen og sa ¨hola ruth¨...

Sist lordag kveld var me paa folkemusikkfestival i Trujillo, interessant oppleving. Me fekk sjaa folk, musikk og dans fraa mange ulike land. Mange flinke. Festivalen var i ein idrettshall, saa det var litt krasj med gymsalgolv og stivpynta tangodansarar oppaa.. :)

RW har vore litt i andre klasserom den siste veka, sidan det har mangla laerarar. Det er interessant aa oppleve korleis andre klassar arbeider. Den klassen RW er mest i, er krevande sidan det er elevar med autisme og psykiske lidelser som treng oppmerksomhet og tett oppfylging. Dei fleste er utan spraak, men dei forstaar. Det er interessant aa vere med dei, laerer masse om baade meg sjolv og ungane. Men synest nok det er litt for strenge krav til ungane til tider.. Men uansett, saa er dei kjempeheldige som faar vere paa denne skulen der dei baade for mat, klede, stimulering, omsorg og vask. Dei andre klassane ho har vore i er mindre krevande, men dei treng alle masse oppmerksomheit. Fleire av klassane arbeider ut fraa Montessoripedagogikken.. Dei fleste i klassen eg har vore i denne veka har litt spraak og det er ein stor fordel naar eg sjolv er paa ordsamlingsjakt! Det er jo og litt stas for ungane naar dei kan laere meg noko! :) Ei jente las til og med ei bok for meg i dag.
No er det flytta inn 2 nye frivillige inn i huset der RW bur. Ei belgisk jente og ein tysk gut. Saa no er det fullt hus og sikkert ikkje varmt vatn lengre.. Men koselege folk for all del. Familien er og veldig kjekk og tolmodig med meg som ikkje forstaar alt som vert sagt akkurat. .

Her er klasserommet der Gry jobbar.

Her er kokkegruppa som sel mat, det er veldig bra. Til hogre ser du Juani som er ansvarleg for frivillige i Otra Cosa. Dette er klassen for dove. Ho til venstre er manager for prosjektet og er ein kjemperessurs!

No skal eg laga meg litt mat i huset, byrjer aa verte lei av aa ete ute heile tida.. Dermed er det vel saa godt aa lage noko sjolv.. Men det skal nemnast at eg aat verads beste eplepai i gaar.. Maa nok gjentas!

Spraakmessig merka me noko pussig her ein dag naar me spelte ligretto. Snakkar jo veldig masse engelsk her, og plutseleg telte me inni oss paa engelsk. Naar me stod utanfor huset kun RW og Gry snakka me engelsk utan aa tenkje oss om.. Pussig!

I gaar kveld var det baal, gitar og floytespel paa stranda. Gry laag sjuk heima, matforgifta, men er naa frisk igjen. Oyra er og godt igjen, etter ei veke med nedsatt horsel og ingen surfing. Fantastisk aa surfa igjen, men Gry har blitt nedgradert til et skumbrett. Surfelareran var ikkje saa fornogd med at Gry for andre gang har klart aa faa ett hakk paa surfebrettet (Er steinbotn her). Gry har og hatt sin forste surfetime, saa det var kjekt og bra aa faa retta litt paa uvanar.

Det var litt oppdatering igjen! :) Jammen gadd du lesa heilt ned hit! Imponerande! Lurer jo og litt paa kven som eigentleg les bloggen vaar, saa flott om du legg igjen eit "fotspor" om du fylgjer med! :)

Litt bileter...

2009-08-27T14:27:00.000-07:00

¿Etterlengta livsoppdatering igjen?:)

2009-08-23T14:35:00.000-07:00

Kva skjer her? Var fantastisk med helg jallefall! :) Kunne sova litt lengre enn 6.30.

Har hatt det supert. No har det komt fleire frivillige ogsaa, saa me er ikkje lengre dei ferskaste. Ei fraa Tyskland, ei fraa Ungarn, ein ire og ei fraa Canada. Saa det er ein salig blanding av nasjonaliteter.
Fredag var det laga til kino paa biblioteket, ein amerikansk film om dansekulturen i Peru som var ganske bra. Deretter var det middag for alle frivillige hjaa Rosa i huset der RW bur. Etterpaa tok me(heile gjengen med gringoar paa sikkert 15 stykk) turen til storbyen Trujillo og dansa til latinomusikk. Kjekt det.
Lordag var det faktisk straalande vinterver her, og det vil sei tilnaerma lik sommar i Noreg. Me var paa stranda saa og sei heile dagen, der vart me kjent med kunstnaren Paulo. Me spelte blant anna volleyball og hadde det ellers ganske bedageleg.
Om kvelden var det middag paa ein billig restaurant der forrett, hovudrett og juice kostar 12 kr. Kjekt aa leva med saanne prisar. I utgangspunktet var det berre oss og tyske Cita som skulle dit, men plutseleg kom dei andre 10 ogsaa. Dermed tok det laaang tid aa faa maten, er jo berre ein kokk der. Venta paa maten i 45 minutt og det var litt problematisk sidan me fortsatt liker aa vere presise naar me har avtalar. Her i Peru er det veldig " peruan time" som vil seie at ein kjem naar ein kjem. Me hadde avtalt med Paulo og broren i huset der RW bur at me skulle tenne baal paa stranda og spele gitar. Derfor vart me ein del forsinka, ikkje bra. Men hadde ein flott kveld med gitarspel, synging, baal, leiker og bolgebrus. Det kom og fleire folk etterkvart. Sondag var me, Cita og Christel turistiske og besokte Chan Chan som faktisk var verdas storste by paa 1400 talet. Det var interessant aa gaa rundt i ruinane med guiden vaar. Fekk og sett dei haarlause peruanske hundane som sikkert er verdas styggaste hunderase. Men dei er visst i ferd med aa verte utrydda, saa difor er dei passa ekstra godt paa.
Paa kvelden var hang med saman med andre frivillige paa ein av stamplassane vaare,- Chill out. Der vart me sitjande i mange timar.

Mandag var det jobb igjen og det er ein spesiell dag paa jobb sidan ungane er saa svoltne og i daarleg humor. Ein problematisk kulturell ting paa jobb er at laerarane alltid vil gje oss saa masse av maten, men me syns jo abslutt at det er jo viktigare at ungane faar i seg nok mat. Saa naar RW sa neitakk til maten(lunka melk med gryn i og vassen ris med nokre kyllingbein i) trudde dei at ho ikkje likte den og kom med ein eksklusiv juice og kjeks. Ungane provde sjolvsagt aa faa tak i det og det heile vart skikkeleg dumt.

Det er utfordrande aa ha ein jobb paa eit spraak ein ikkje kan snakka, heldigvis forstaar me meir no etterkvart. Men aa snakka er skikkeleg vanskeleg. Tysdag hadde me absolutt vaar beste meistringsopplevelse til no naar det gjeld spraaket. Me sat paa chill out og snakka engelsk som me alltid gjer, men saa insisterte me paa at dei heller skulle snakka spansk. Det var Nilo, Cita, Joan og oss. Det gjekk over all forventing, plutseleg sat me der og forstod det aller meste. Herleg! Denne dagen har me venta lenge paa, me hadde hoyrt det skulle ta 10 dagar aa forstaa, men for oss tok det 14. Me vandra vidare til Joan kunstatelier, er ikkje spesielt kunstinteresserte men desse maleria var ganske saa bra. Spraakhoydepunktet fortsatte for RW seinare paa kvelden, daa ho kom heim til sostera i huset Marta, som fylte 15 aar dagen etter. Me snakka fraa 11 til 01 paa natta og eg klarte aa snakka og forstaa utan for masse bruk av ordboka.
Men er nok er ikkje heilt spraakstabile ennaa, det var difor ein nedtur aa kome paa jobb i dag og finna ut at me ikkje forstod saa masse likevel. Hadde ein topp dag paa jobb likevel. Det var kun halv gruppa for baade RW og Gry, kun 4 og 5 ungar. Det merktes paa ungane at dei var rolegare naar dei fekk den hjelpa dei eigentleg treng.
Fekk og vere med paa ein times koyretur med skulebussen heim. Der fekk me sjaa den harde verkelegheita mange av desse ungane lever i. Dess lengre opp i fjella me koyrte, jo fattigare vart det.. Mange av dei hadde ikkje tilgong paa vatn, og dei fattigaste fekk utlevert mat fraa skulen. Dei to siste som gjekk av, var to fraa gruppa til Gry...
Det var difor litt av ein kontrast aa ta turen innom eit handlesenter i Trujillo paa veg heim. Handlesenteret er ganske saa flott og ser ut som det er europeisk. Ingen av oss folte difor for aa kjope noko saerlig etter aa ha sett fattigdommen paa saa naert hold.

Gry surfar ein del, RW skal straks gaa tilbake til familien eg bur hjaa og kanskje prove aa slaa av ein prat med dei. Dei er ganske tolmodige og alltid klar for ein prat, saa det er jo flott. :) Ellers er det ikkje akkurat vanskeleg aa faa nye venner her rundtomkring..

Me har det fortsatt veldig bra her i Huanchaco, med unntak av RWs 20 loppebitt eller eit anna insekt og Grys vatnoyra etter surfing. Men RW har klosalven klar og Gry har skaffa seg oyremedisin:=)
Stor klem fraa oss :=)

Livet i Huanchaco.

2009-08-15T10:39:00.000-07:00

Dette var utsikten fraa bussvindauget i sikkert 6 timar paa veg til vaar nye landsby.

Slik ser det ut paa stranda her paa ein fin solnedgangsaften. Veldig fint med andre ord.

Gata vaar ned mot stranda.

Gry og Romina fraa Argentina i frivillighetshuset.

Kan jo sei litt om det lokale livet her i Huanchaco, er jo ein liten plass med kun 17000 innbyggjarar. Folka her er utruleg vennlege, kvar gong me gaar forbi nokon helsar me paa dei og seier hola, buenos dias, como estas, que tal? Dette gjeld baade unge og gamle. Det er ikkje saa farleg om det ikkje vert svart paa sporsmaalet, det viktigaste er aa seie det og vere hofleg. Det er og vanleg aa gje bekjente ein klem med eit kyss paa kinnet. Ellers saa er det og ein backpackerplass og surfeplass me bur paa, saa det er difor mange som livnaerer seg av turisme. Det som ogsaa er saa herleg er at det er saa trygt her, me kan gaa rundt aleine til alle dognets tider.

No i helga har me komt meir inn paa lokalt liv. Me fekk blant anna vere med paa besok til ein tidlegare beromt soramerikansk surfar som bur her i byen. Han skulle "shape" og reparere odelagte surfebrett og me fekk vere med.

Nede i fyrste etasje var det svaert bursdagselskap for hans 1 aar gamle nevoo, saa naar me var ferdige der oppe paa taket, vart me invitert paa kaker og desserter. Ja og det var i STORE mengder. Ingen spurte kva me ville ha, me berre fekk eit svaert kakestykke kvart, 1 porsjon rod gele, 1 porsjon rosa fromasj, 1 porsjon masamora og eit glass saft. I tillegg fekk me ei svaer hand med sjokolade og drops. Vart saa mett som det gaar ann aa verte, folka var saa utruleg snille og gjestfrie saa ville saa gjerne ete opp. Maatte la litt kake vere igjen, ellers var det fare for aa spy.. Var ei oppleving aa vere der iallefall!

Gry surfar som nesten einaste jenta her paa stranda og ho vert betre og betre. I gaar sat RW og den tidlegare "surfemeistaren" sjolv paa land og filma henner sving mot venstre. Bolga var lang, men det klarte ho fint. :) Muy bien! Medan Gry surfa fekk RW gratis spesialundervisning i spansk. Er jo ganske artig aa berre sitje aa sjaa paa alle dei talentfulle surferane her. Dei staar baade paa hovudet, stuper kraake, spring paa brettet og andre krumspring. Til og med smaa ungar er kjempeflinke. Surfeplassen er og fantastisk, kvar dag er det gode bolger og strendene er delt i ulike vanskeligheitgrader.

Sondag vart me kjent med to lokale tolmodige sjeler som valgte aa bruke fridagen sin paa aa snakka "goddag mann okseskaft" med oss. Trur ikkje dei vart heilt lei oss heller, for dei spurte om aa treffast att meir same dag. Neste helg ville dei ta oss med paa salsadansing og combio.

Mandag var me paa ekskursjon til fleire av Otra Cosas prosjekt, det var veldig interessant. Drog saman med ei dov gruppe fraa Holland som skulle jobba frivillig paa ein doveskule i nord-Peru. Saa det var ein blanding av engelsk, spansk, teiknspraak og nederlansk. Det som gjorde mest inntrykk var nok dagleglivet rundt soppelhaugen. Der var det 80 personar som jobba med aa sortera soppel. Lukta var grusom og leveforholda deira var mildt sagt forferdeleg. Her budde dei utan straum og tilgong paa vatn. Her har Otra Cosa eit prosjekt der nokre av ungane faar gaa paa skule og laere praktiske ferdigheter. Men i desse tider er store deler av befolkninga ramma av svineinfluensa, saa det var difor faa paa skulen. Dette gjeld ogsaa spesialskulen der me jobber og det er strenge rutiner. Dersom nokon nys eller hoster, faar dei ikkje kome til skulen paa lenge.

Me besokte og ein offentleg spesialskule for blinde. Der var visst laerarane ikkje utdanna for arbeidet, saa eigaren av prosjektet ville at me skulle ha ein workshop for laerarane. Vart presentert for rektor og greier.. Spors naa korleis det skal gaa naar me ikkje snakkar spraaket, men dei ville ordne med tolkar saa det var ikkje problem. Saa hjelp, kva har RW rota oss inn i.... Me besokte ogsaa ein vanleg skule og vaar eigen arbeidsplass. Det var fint aa sjaa reaksjonane paa dei dove elevane naar dei motte dei dove fraa Nederland og fekk sjaa kor godt dei klarte seg.. Flotte forbilder for dei. :)

I dag har me hatt vaar tredje arbeidsdag paa Santo Toribio, me gler oss til kvar ein dag for det er ganske givande. Ungane byrjer aa kjenna oss og har eit umetteleg behov for oppmerksomheit. I dag fekk Gry ansvar for morgonbon og morgonsamling men ho fekk heldigvis ein unge til aa hjelpa seg. Me faar masse ansvar, paa det meste kan me vere aleine med 9 ungar som treng individuelt opplegg men for det meste er me 3 voksne i eit klasserom. Laerane her er spesialutdanna for spesialskulen i Lima og har mange positive ressursar og strategiar. Metodane deira er likevel ein del hakk strengare enn i Norge.

No har me flytta ut fraa frivilligheitshuset i haap om aa laere oss meir spansk. RW bur no hjaa kokken Rosa og hennar 3 born, medan Gry bur paa eit rom i hagen til Corina og hennar 2 smaa born. Det var fantastisk aa kome til ein reinare og meir koseleg plass og til og med skap til klede. Det var likevel veldig kjekt aa sosialt aa bu paa frivilligheitshuset, daa trengte me ikkje planleggja noko for der traff me alltid folk. Lever jo i ein mobilfri tilvaerelse!

No skal det verte godt med ein god og kanskje til og med varm dusj. Me vert nemleg ganske saa skitne etter aa ha vore paa jobb.. :)

Hasta la vista AMIGOS! :)

Meir BA Bilete.

2009-08-15T10:25:00.001-07:00

Paa kaffebar.

Paa fantastisk og billig buffet

La Boca

Salsbod

Tango

Buenos Aires bilete..

2009-08-15T10:08:00.000-07:00

La Boca

Rugbykampen

Casa Rosada

Verdas storste gate

Recoleta cementary for eliten i BA.

Paa flyet

Rapport fraa den harde verkelegheit og litt til....

2009-08-13T11:03:00.001-07:00

Me er fortsatt like begeistra for baade plassen me bur paa, menneskene og ikkje minst prosjektet vaart. Sporst om me klarer aa reise herfraa.

Torsdag tok Abdarahim(han franske) oss med til spesialskulen i Santa Torribo og det var over all forventing. Heilt fantastisk bra! Heldige er dei ungane som kjem fraa ekstremt fattige kaar og vert henta kl. 7. og koyrt tilbake kl. 13. Ungane var veldig imotekommande og smilande og det var organisert etter funksjonsnivaa. Skulen var svaer, med mange baser. Det var blant anna bakeri, snekkerverkstad, lese og skriveopplaering, skopussing og perling. Ruth Wenche maatte ova seg paa aa ropa ¨baja¨ for aa kome seg av minibussen for bussholdeplassar finst ikkje her.
Ellers har Ruth Wenche hatt spansktime, Gry surfa og det er heile tida sosiale treffpunkt med dei andre frivillige. I gaar var det middag hjaa Rosa for alle involverte, trivelege folk og god mat.

Me har og provd oss paa exchangegroup, lokale ungdommar vil laere engelsk og me vil laere spansk. Me skulle stilla dei sporsmaal paa engelsk og dei oss paa spansk. Kan vel sei at me hadde vansker med det, men morosamt var det. Det gjorde verkeleg inntrykk aa hoyre paa deira framtidsdraumar, - nemleg aa eingong faa seg sitt eige hus og hjelpa foreldra. Naar me spurde om kva dei likte aa gjere i fritida var svaret hovedsakeleg aa hjelpa faren og ta seg av familien...

I dag har Gry blitt robba for fyrste gong, ikkje berre ein gong men fleire gonger. ¨Gjerningsmannen¨ vart tatt, jente paa aatte aar fraa spesialskulen. Fyrst tok ho fem soles fraa bukselommen til Gry som ho ville gje til familien og huset. Deretter forsvann norsk-spansklommeordboka,og den er ikkje komt til rette ennaa.
Me var forberedt paa aa verte robba paa bussvegen til skulen, sidan det er eit ekstremt fattig omraade. Saa det einaste me har med oss er busspengar og lommeordbok + kriselager goymt ein lur plass. Me ser ann sjaaforen for me hoppar paa den siste rode kollektivbilen for aa koma trygt fram.
Ungane har det godt paa skulen og for mange er dette dessverre den einaste plassen dei faar mat. Dette merktes verkeleg under maaltidet, som forovrig bestod av ein pose med popcorn og varm saft. To av ungane paa RWs gruppe kjem ikkje til aa faa mat i helga, dei fekk difor ekstra banan og kjeks. Dei aat som om det gjaldt om aa ete det fortast mogleg. Ho eine paa gruppa til Gry stjal med seg ein ekstra pose med popcorn.. Paa RWs gruppe satsa dei paa musikk, allslags instrumenter som vart brukt i naerkontakt med ungane og synging etter cd. Ingen av ungane hadde spraak, men dei fleste forstod likevel mykje. Gry skulle idag blant anna laere ungane fargene, men treng aa laera seg dei sjolv fyrst.

No skal me paa spansktime med Manuel, iallefall Ruth Wenche. Sporst om Gry faar bli med sidan RW er komt eit nivaa hogare, daa gry prioriterte surfing i gaar.

I kveld skal me ut med gjengen, skal truleg vere konsert nede ved strandlinja. No skal det verte godt med helg, ' GOD HELG!

Beklager at det vert lange innlegg, men dette er faktisk og dagboka vaar saa du er heldig som faar tilgang til den.

Fraa jentene som storkoser seg =)

Nytt og spennande liv i Huanchaco tek til!! :)

2009-08-12T11:48:00.000-07:00

Hmm, kvar skal me begynne? Mykje har skjedd sidan sist og me har forflytta oss fraa Buenos Aires via Lima til Huanchaco.

Avslutta oppholdet i Buenos Aires med fantastisk god middag og dessertbuffet saman med britiske BBC Marc som var ein av dei me delte rom med. Me aat og aat til me trilla ut dorene og prisen var utruleg nok 30 NOK.
Me ankom flyplassen kl. 04.00 troytte og klare for aa sova etter kun ein times sovn i forkant.
Flyet var ein time forsinka og me var veldig fornoyde naar me endeleg fekk satt oss ned i flysetet. Men det vart heller ikkje mykje sovn der, for Ruth Wenche kom i kontakt med den snakkesalige columbianske sidemannen medan Gry berre benytta tida til aa le(Me var i manko paa sovn).

Paa flyplassen i Lima vart me mott av ein hyggeleg fyr fraa huset me skulle bu i. Me var noko "Milanostressa" sidan han hadde venta paa oss i ein heil time, men dette var tydelegvis ganske vanleg. No er me komen til ein annan verkelegheit der fattigdommen er veldig tydeleg og luktene annleis. Det er og slutt paa varme dusjar for ei god stund. Det var og veldig kontrastfullt aa kome til det fredelege gjestehuset i fraa braakete hostellet i BA. Faktisk var det saa rolig at me begge sovna og sov i fleire timar. Men me rakk jo likevel ein tur i Limas gater paa jakt etter eit maaltid mat, der var me dei einaste kvite aa sjaa i mils omkrets. Stroket var og ganske fattigsleg og utsikten fraa terrassen var rett bort mot tilnaerma slumomraade. Litt problematisk aa kome fra flyplassen og nettopp ha tatt ut pengar. Me gjekk innom ein kiosk for aa kjope litt mat og maatte betala med 50 soleslappen vaar(ca. 100 kr) og folka i kiosken lyste opp som om dei aldri for hadde holdt ein slik lapp i handa.

Paa forehand hadde me hoyrt at Lima var overbefolka, dette saag ut til aa stemma godt. Det var eit stort kaos av bilar, folk, taxiar og lastebilar fraa alle kantar. Tuting, roping og hoing prega gatebiletet. Ein annan ting var at me var saa annerledes at ein fyr skifta side paa gata og saag ut til aa vere redd oss.

Tirsdag tok me buss i 8.5 time til Huanchaco der me skal bu framover. Bussen var litt av ein luksusbuss og stod i ein veldig kontrast til det me heile tida saag ut bussvindauget ut fraa Lima.
Me hadde gode lenestolseter med fotskammel og full servering av stivpynta bussvertinner. Betre enn flyturen med British Airways.
Bussturen gjekk gjennom "orken", sand, stein, og svaert sjeldan fekk me sjaa nokre smaa landsbyar med blikktakskur. Begynte allerede aa sakne det grone graset og vart nesten nervos over korleis dette skulle gaa.

I lopet av turen hadde me blitt advart av ein norsk fyr om at plassen me skulle jobba paa(Trujillo) var ein fael by. Dette var noko han sa fleire gonger. Han sa at det stanka fisk og var stygt overalt, lonely planetboka var heller ikkje saerlig positiv. Der stod det at ingenting var gjort i denne byen sidan 1600talet. Dermed var ikkje forventingane vaare paa topp og det var derfor ein stor glede aa ankomma byen og verkeleg bli positivt overraska. Byen var jo verkeleg meir utvikla enn bydelen me budde i Lima og det var gront, saa alt i alt var det bra at det gjekk den veien.
Me vart henta i Trujillo av far og sonn og paa veien henta dei ogsaa to andre sosken. Dei var utruleg hyggelege og me hadde ein loyen taxitur med blanding av engelsk og spansk. Praten gjekk i ett til me blei sluppet av paa det me trudde var Otra Cosas frivilligsheitshus i Huanchaco. Der blei me sluppet inn av ei ung dame som forte oss bort til nokon hagestolar. Alle var sikkert like forvirra, ho kunne ingenting engelsk og forstod ikkje alt me provde aa sei paa spansk. Men me forstod at frivilligheitskoordinatoren skulle koma om ein time, saa der satt me med kvar vaar ordbok for aa febrilsk prove aa finna paa noko aa seie for aa bryta den pinlege stillheten. Etter ein laaang time kom ein fransk frivilligheitsarbeidar farande inn for han lurte paa kor me var blitt av. Dei andre hadde staatt aa venta paa oss i frivilligheithuset og me var blitt losa inn i privathuset til eigarane.

Me vart tatt kjempegodt imot av dei andre frivillige og invitert med paa middag i omraadet.
For 10 kr. fekk me oss baade juice, suppe og ein svaer middag. Dei andre me har mott til no er fraa Wales, Argentina, England, Nederland og Frankrike. Huanchaco er forresten ein aldeles fantastisk plass der me ser at me kan stortrivast. Fekk ein omvisning av fransken i dag og inntrykket er veldig positivt baade prosjekta og plassen. Me skal no bu ei veke i frivilligheitshuset for me flyttar til lokale familiar. Naa maa me faa oss ein lunsj for me skal sjaa paa tidlegare gateborn som skal ut aa surfa. Han eine er kun 5 aar og har allereie klart aa vunne konkurransar. I kveld skal me paa workshop med ein spraakskule, me skal laere spansk og dei skal laere engelsk. Spennande! I morgon skal me ut paa prosjektet me skal arbeide ved, ein spesialskule for born med ulike typar funksjonsnedsettingar som me har hoyrt mykje positivt om. Men denne skulen ligg i eit veldig fattig omraade og me maa reise i neste 1 time kvar veg for aa koma dit. Saa me maa skitne ut kleda vaare litt og leggje att alle verdisaker. Dette vert spennande! Det me fryktar mest i Huanchaco er alle laushundane som ligg strodd ut over gatene, ingen av oss er saerlig hundevennlege saa dette kan verte festleg. Men satser paa at dei fortsett med aa vere like dosige som dei er til no.

No kaller maten, men berre ein ting til. Me klarte oss gjennom ein heil lang bussreise utan at bussvertinna oppdaga at me ikkje akkurat var saa stodige i spansk. Naar det gjeld spansken, saa er det nok rutinematsituasjonar me meistrar best forelopig. Men me har likevel veldig godt av aa vere i ein slik situasjon, der ein er avhengig av andre og ikkje forstaar dei kulturelle kodane.
Truleg vil det verte lettare etterkvart, men ein kjem og eit godt stykke med blandingspraaket vaart.

Me har lyst til aa leggje ut bileter, men forelopig er det ingen av dataene her som har USB-uttak.

Hogdepunkt fraa BA.

2009-08-08T07:09:00.000-07:00

Naa skal de faa hoyre litt meir om kva som har skjedd etter Recoleta.
Fredag vandra me opp mot sentrum og kom til eit flott skue, baade Casa Rosada og andre vakre bygningar. Me kom ogsaa inn i nokre koselege handlegater. Paa kvelden var det fest pa hostellet med hoglytt elektronisk musikk, ein smule lei av denne musikken og sovekulturen her paa hostellet. Me bur paa rom med 4 andre og dei sov vekk halve dagen og vel saa det.

Om kvelden gjekk me og ein liten rusletur i sentrum og daa kjem fattigdommen fram. Nokre ungar sjonglerar med ballar midt i verdas breiaste gate og andre gjer seg klare til aa sova i pappesker. Me gjekk blant anna forbi to familiar(to modre og 4 ungar) som skulle sova der i kulden tett samen. Det merkelaste av alt var at dei faktisk saag ut til aa kosa seg. Imponerande korleis dei klarer halde humoret oppe under slike leveforhold.

Lordag var me paa rugbykamp og det var litt av ei oppleving! Me hadde lite peiling paa denne sporten daa me gjekk, men vart likevel ganske saa fenga. Det var CASI som spelte mot CHAMPAGNAT, dette er blant dei beste rugbylaga i BA. Det var super stemning og folk i alle aldrer var engasjerte og sang hoglytt med paa hovudsangen som faktisk var melodien til velkjente Bonnie Tylers "Its a heartache".

Maatte og testa den verdsberomte biffen til ein god pris i seine kveldstimar og det var jo godt!
Maa sei at me stadig faar tolmodige servitorar som tek seg tid til vaar stotring paa spansk. Men det gaar berre bedre og bedre, bra aa bli pressa til aa snakka spansk. Det skal likevel seiast at lommeordboka aldri er langt vekke.

I dag var me i bydelen La Boca. For aa koma der tok me lokalbussen som koyrte gjennom ganske fattige strok. Etter fleire anbefalingar holdt me oss til turistdelen av La Boca, den var heilt FANTASTISK sjolv om det var ganske turistifisert. Omraadet var tidlegare slum, men dei har mala alle husa i fargeglade fargar med kunstverk rundt omkring. Me kom tidleg, saa slapp unna det meste av turistmaset. Me fekk og snakka litt med selgarane som faktisk visste litt om Norge. Dei forbandt det med baade Turboneger, fisk og vikingar. Me fekk og kjopt litt og stotta folk som treng pengar. Det var og stilig aa sjaa paa tangooppvisningar og andre entertainerar. Dette er og bydelen der godeste Diego Maradonna vokste opp, dette ville ein kar utnytte saa han gjekk rundt med Maradonnaklaer og tok pengar for aa bli tatt bilete med. Junior Bocastadionen saag me og.

I natt/morgon tidleg tek me fly til Lima, denne gong med skikkeleg taxi.

Hasta la vista!

Livsteikn fraa Buenos Aires.

2009-08-07T11:55:00.000-07:00

Hei hei folkens!
Ja naa er me framme i metropolisen Buenos Aires med heile 13 millionar innbyggjarar. Turen over Atlanteren gjekk knirkefritt, me var framme paa herberget vaart 35 timar etter at me forlot Stavanger. Flyveret var veldig bra og me fekk studert baade London, Sao Paulo og Buenos Aires fraa lufta. Verkeleg svaere byar!! Me norske holdt saman. Fekk selskap av ein musikar paa flyet og enda ei norsk jenta hanka tak i oss paa flyplassen. Koseleg det. Me planla aa ta taxi saman inn til sentrum. Dei hadde begge budd i byen saa dei var kjente og snakka spansk. Godt for oss som folte oss noko hjelpeslause pga. spraakvansker.

"Taxien" me enda opp i, var ein bil som knapt hang saman. Sjaaforen var rusa og fjern og me hadde aldri tatt den aleine. Men erfarne Ole hadde ingen problem med det. Turen inn til sentrum tok sikkert ein halvtime mot ein 3 timars somlebusstur. 100-140 km. i timen utan sikkerhetsbelte paa ein 8feltsveg med hyppig feltskifte mellom alle bilane fristar aldeles ikkje igjen!

Apropos svineinfluensahysteri saa merker me lite til det, sjolv om skulane her i Buenos Aires er stengte. Einaste er passkontrollorar med munnbind, ei asiatisk dame med munnbind paa flyet og nokre plakatar i byen.

I gaar kveld opptredde me med vaare tangokunnskaper, ganske flaut foran alle men var naa morsomt og. Det var nemleg gratis tangokurs her paa hostellet og for kvart nye trinn me laerte, saa maatte alle visa to og to framfore resten og applaus. Tango var kjekt!

I dag tidleg dumma me oss skikkeleg ut, gjekk inn i heisen og trykka paa 3 og ante fred og ingen fare. Kven kan vel tenka paa at heisen er i ein annan etasje enn 3. daa.... Iallefall ikkje me, etasjane er heilt prikklike, saa me gjekk rutinert inn den smale gangen vaar forbi toalettet og rett inn paa rommet. For aa ikkje vekka dei andre paa sovesalen, unnlot me aa skru paa lyset. Gry stoppa opp og forstod ikkje kvifor det var saa rotete og kven som hadde komt i den eine senga. Ruth Wenche derimot gjekk bort til "senga si" og satte seg hastig ned der. Plutseleg merka ho eit menneske og at det faktisk laag nokon der og sov. Fort, fortare, fortast kom oss ut derfraa i haap om at ingen hadde sett kven me var...

Ellers er vaar nye ekstremsport aa kryssa gatene. Ikkje akkurat noko me er spesielt flinke til. Me bur i naerleiken av verdas storste gate, 9. Julio med heile 20 felt, denne maa me kryss fleire gonger dagleg. I begynnelsen hadde me store problem, bilistane maatte til og med hjelpa oss og vinka oss over. Naa har me laert oss taktikken: Staa og venta paa lokale folk og prov aa gaa side ved side i same takt.

Det er masse som skal laerast og heldigvis er folka her vennlige og hjelpsomme. Dette gjeld blant anna paa bussen, me hadde kun lappar og det nytta ikkje paa automatane. Bussen koyrte og Gry stod der utan mynter saa ei snill lokal kvinne spanderte det me mangla. Paa bussturen sat me med kartet i handa og klarte jammen meg aa finna fram til Recoleta, ein av dei fasjonable bydelane i Buenos Aires. Her skulle me besokje den storste turistattraksjonen i byen, nemleg gravplassen til eliten i BA gjennom tidene. Me fekk blant anna sjaa Evitas grav. Gravplassen var diger og inngjerda av ein stor mur, kvar gravplass bestod av sma hus og statuar. knuste vindauger og kister rett innanfor. Kattane sprang laust og lukta var ganske saa illeluktande. Det var smale smug, lite folk og maaange gravplassar. Nesten litt ekkelt. Me gjekk og ein rusletur i denne bydelen og saag klare kontrastar mellom ekstremt fasjonabelble gullbelagte handlesenter med kino til illeluktande skitne byggeplassgater.
Som dykk kanskje forstaar var vaart fyrsteinntrykk av BA var ikkje det beste. Me tenkte at me kanskje hadde blitt litt kresne etter x antall bybesok paa interrail i fjor sommar.
Men etter ein ny utforskingstur til ein annan bydel no i kveld, har me faatt eit nytt og meget betre inntrykk.. Masse fint aa sjaa og oppleva!

Dagen før dagen:)

2009-08-03T14:32:00.001-07:00

Så var tinga pakka i sekken og sekken er proppfull som alltid. :) Men den er iallefall under maksimalgrensa på 20 kg. I morgon går ferda til Stavanger, også reiser me tidleg onsdag morgon til Oslo. Der skal me "kosa" oss på flyplassen ein god del timar, ja dei neste 26 timane skal me nok henga kun på flyplassar og fly.Då er det viktig med god underhaldning og godt selskap. :) Men me har jo bøker, spel og kvarandre så det skal nok gå så bra så.

Får vel leggja meg til å sova og få ei god natts søvn. Er slett ikkje sikkert eg søv like godt i flysetene dei kommande dagane.... :)

Det nærmar seg avreise:)

2009-07-22T15:41:00.000-07:00

Måtte fiksa litt på denne bloggen no, sidan dagane tikkar avgarde mot august. Sommarferien har verkeleg gått fort, sjølv med lærarferie:) No er det ein del ting som må ordnast, slikt tek alltid mykje meir tid enn ein tenkjer i utgangspunktet..

Men no er det vel kvelden:=)

Rapport frå ein regnfull søndags morgen!

2009-03-22T05:20:00.000-07:00

Må nesten testa ut denne bloggen, om nokre måneder skal eg og Gry ut på reise til Sør- Amerika. Så tenkte at det kunne vere greit å begynne å planlegga litt på denne bloggen.
I skrivande stund sitter eg i stova saman med Åse som bur i kollektiv med meg og kikkar ut på regnet. Tekoppen står på bordet, ei bok, tven står på i bakgrunnen og litt sjokolade.
Så får me sjå kva denne dagen vil bringa!