Lost i Andesfjella...

Me har naa hatt vaar forste ferie fra det avslappande livet i Huanchaco. Ferden gjekk plutselig til Huaraz. Det var eit spontant valg, snakka litt om det dagen for men bestillte bussbillett same dag som me reiste. Me satte oss paa nattbussen, og sov temmeleg bra. Ruth vakna av dei ekstremt svingete og sikkert smale veiene som gjekk bratt oppover mot 3100 moh. Gaar kun nattbuss fra Truilljo, sikkert ein grunn til det.

Ankom Huaraz 06:30 og sjekka daa inn paa det forste og billigaste hostelet me fann: Carolina Lodging, eit heimekoseleg hostel. Der vart me kjent med britiske Camilla, og me fann fort tonen. Me gjekk ein tur til sentrum for aa finna ut meir om moglege turalternativer. Alle tre blei begeistra for 3-4 dagars telttur i fjellheimen Santa Cruz, saa daa gjenstod det berre aa finna det perfekte byraaet blandt dei mange. Camilla skada foten paa Machu Pichu, saa ho var avhengig av hest, me var avhengig av ein plass som kunne laane ut sko til oss. Me enda opp med Euroinka som var eit svaert billeg alternativ samenlikna med mange andre.


Me skal slutta aa le av turistar som gaar paa tur i allslags merkelege klaer i Norge. Det er ikkje lett aa pakka til mange formaal naar ein er paa reisefot lenge. Hamstring av allpakkaull maatte til: fraa topp til taa! I tillegg maatte mat og energibomber hamstras inn. Det merkelege var at me traff paa 4 turistar fraa Huanchaco som skulle paa same tur som oss, men med andre selskap. Verden er liten, ogsaa i Peru.

Lordag morgen klokka 6 var me pakka og klar for tur saman med 9 andre + ein kokk, ein "guide" og ein eselforar. Me var bekymra for hogden, sidan me kom fraa kysten og kun hadde hatt ein dag med aklimatisering. Me valgte likeval aa ta sjansen sidan me ikkje hadde merka noko saerleg til hogden. Kjoreturen var lang paa kronglete, bratte og smale vegar med hogaste punkt paa 4767 moh, det merktes paa pusten!






Jubel paa hogaste punkt: 4767moh.

Det verste var naar det kom ein motgaande bil og me maatte bakka i ein av dei smale svingane med stup rett ned. Etter 6 timar var me framme i den avsidesliggande landsbyen Vaccaria paa 3700 moh. Me benytta tida i bussen paa aa drikka masse vatn og eta for aa ha energi og overskudd til turen. Framme i Vaccaria klokka 12:30 fekk me utdelt kvar vaar nistepakke: 2 lyse rundstykker med servelat, ei banan, ein sjokolade og ein liten pakke kjeks. Det me ikkje visste var at denne maten skulle vare fram til 19:30 om kvelden.

Ja, og det er vel her dramatikken begynte. Hesten til Camilla var ikkje paa plass, og prisen var hogare enn tidlegare fortalt. Folk blei klare paa ulike tidspunkt aa me gjekk derfor ikkje i ei samla gruppa. Ruth Wenche sin overeting paa bussturen i tillegg til hogden gav naa sine resultater. Starten var ikkje saa god for Ruth Wenche, men etter eit par dobesok vart det betre. Naa var det Gry som overtok gradvis med med sine problemer. Gry begynte aa kjenne dunking i hovudet, men det gjekk forholdsvis greit sidan me gjekk i eit roleg tempo med hyppige pausar. Me vart derfor midt i mellom dei raskaste og dei treigaste. Sidan me ikkje hadde noko sarleg lyst aa gaa feil i dei mektige Andesfjella, venta me heller paa baktroppen.






Baktroppen bestod av paret fraa Israel som hadde store problemer: Ho med vondt i hjarta samt problem med aa pusta, han hadde problem med hovudet. "Guiden" brydde seg ikkje og himla med augo og derfor maatte me ta litt ansvar. Camilla med den forstua foten ofra til og med iblant hesten sin til henne.

Det var godt aa komma fram til campen som var paa 3900 moh, der var det fleire teltlag men me hadde nok den styggaste. Dei kaldaste soveposane var igjen til oss, samt eit telt der den ytterste glidelaasen ikkje virka. Forelopig var det heller ingen informasjon gitt fra guidane og det var tidleg lite vennlighet aa finne.

Dei siste metrane var tunge for Gry, som maatte legge seg strekk ut naar ho kom fram, og utover kvelden vart det berre verre og verre. Hovudet dunka som aldri for og kvalmen sneik seg gradvis fram. RW og Camilla la seg etterkvart ogsaa ned og kjente ein snikande hovudpine. Maten blei klar noko som var baade bra og daarleg. Mest av alt hadde Gry berre lyst til aa ligga strekk ut, men sidan det var lenge sidan forrige maaltid gjekk me til fellesteltet. Aa bevega seg og komma inn i eit telt med masse lydar gjorde det berre mykje verre. Eg maatte nesten vri meg i smerter, men ingen spurte kossen det gjekk. RW og Camilla var derimot svaert hjelpsomme. Eg klarte ikkje sitta der meir og etter ei kokasuppe og litt middag gjekk eg inn og la meg i teltet vaart.

Det viste seg seinare at dei aller fleste hadde problem med hovudet og hadde derfor nok med seg sjolv. Etterkvart vart det store samtaleevnet den daarlege servicen fraa guidane. Ikkje ein einaste gong spurte dei nokon korleis det gjekk. Gry bestemte seg for at hu ikke kunne fortsette til neste camp som hadde hogaste punkt pa 4750 moh, tok ein hogdetablett og ein kopp kokate, som skal vaere bra for hogden. Ruth Wenche byrja sin diskusjon med guiden. I Huaraz hadde me forsikra oss om at dersom me skulle bli daarlege ville nokon snu med oss saman med eit esel. Dette viste seg naa aa ikkje stemme, og Ruth W provde forgjeves aa faa turledaren til aa forstaa sitt ansvar. Natta kom (dvs klokka 9), hogdemedisinen og kokateen gjorde det betre for Gry, som etterkvart sovna med bekymra sidekamerater. Camilla hadde med masse bra utstyr og delte gladelig. Gry har aldri folt seg saa hjelpaslaus paa ein tur for, og vart derfor glad naar ho kunne vare til nytte og byte sovepose med Camilla som froys veldig. Utstyret fra byraaet var heller daarleg, fleire froys heile natta.

Yes, og saa blei det morgen. For alle utanom Gry og litt Camilla hadde hovudpinen gitt seg. Saa dagen starta med ny hogdemedisin og kokate i soveposen for Gry sin del, og endelaus krangling med guiden angaande penger og retur for Ruth Wenche sin del. Det endte til slutt med at RW fekk 30 soles til returreise med buss, ingen esel eller hest men eit slags tilbud om folge tilbake fra ein lokal i naboleiren. Guiden brydde seg ingenting og sa ikkje eit ord til oss.

Gry visste at ho maatte snu, men fekk vondt av RW som og ville snu daa. Men det viste seg at kokka ikkje hadde kokt vatn (som lova), og nista var heller mindre denne dagen sjolv om dette var den hardaste etappen. Og med turlederane som var utrulig daarlige, saa var det egentleg berre godt aa snu, sjolv om me folte oss lost og aleine i dei mektige Andesfjella. Folka paa gruppa var veldig koselege, og me haapar verkeleg at det gjekk bra med alle (Alle klarte det, me traff samtlige igjen i gaar paa hostelet vaart og fekk referat). Medan dei rusla oppover bakkane, gjekk me bortover til han som skulle folge oss ned att. Me forventa absolutt ingenting av han, og sa at me kunne gaa i forvegen medan han hjalp dei andre med aa pakka esla. Med tidligare lite vennleghet vart me derfor meget rort naar han med eit stort smil sa: "Amigas, no problemas, yo caminar despacio tambien" Viss me ville venta nokre minutter ville han gaa seint saman med oss.

Det vart ein interresant og laererik tur, med unntak av nokre spypausar, strekk ut liggepausar, hovudverk og kvalme for Gry. Undervegs traff me paa fleire gjeterungar som Javier kjende, og det blei ein skikkelig fantastisk kulturopplevelse. Me fann fram sjokolade, kjeks og mandariner og delte ut, takknemligheten og gleden hjaa ungane var enorm.

Dei siste to timane gjekk me forbi fleire landsbyar, tok blant anna ein stopp hjaa familien til Javier som hoyrer til Kitchustammen. Dei har sitt eige spraak og fleire lever isolert og snakker derfor ikkje spansk. Av andre Peruanerar blir dei sett paa som indianerar, medan dei sjolv identifiserar seg med inkakulturarven. Fraa Javiers hus fekk me nytt folge av syster hans Mabell den siste timen. Turen varte tilsaman litt over 4 timar. Ruth Wenche holdt samtalen gaaande paa spansk, og det var mykje interresant aa hoyra om. Sjolv Gry som hadde nok med aa bevege seg framover syntes det var interresant aa hoyre om livet deira.
Gry og dei andre var svaert letta og fornoyd med at hu klarte aa bevega seg framover dei 15km med ein avsluttande svaert bratt stigning paa 400 hoydemeter. Ruth Wenche var letta naar det stod ein minibuss klar, akkurat paaveg tilbake til sivilisasjonen og ned ein del hogdemeterer. Etter 3 og ein halvtimes humpete busstur, letta hovudet til Gry. FANTASTISK.

Naa er me tilbake i Huanchaco og det er enda meir fantastisk. For sjolv om hovudet blei bedre paa vei ned, blei det vondt igjen natta etter. Dagen etter blei brukt til aa sova paa kvar ein mogleg plass. Drit aa ikkje takla hogden. Kanskje surfeoyrene mine og mangel paa mat ogsaa gjorde sitt utslag i tillegg til for kort tid med aklimatisering. Eg har iallefall fortsatt lyst aa bestige hoge fjell. Ruth Wenche er med, for hoyden gjekk bra for ho:) Men guide og reiseselskap skal vurderast noye paa forehand.












Abrazos de chica fuerte a la montaña y chica fuerte a la playa:)

Herleg med helg! :)

Hei folkens!

Veldig kjekt med saa mange fotspor:) Saa her komme det eit stort eit fra oss igjen! Enna meir inspirerande aa skriva naar ein faar tilbakemeldingar:).Alltid vanskeleg aa vite kor ein skal byrje. Men kan jo begynne med aa fortelle om ting som irriterer med samfunnet her nede.

Helsetilbud for fattige finst ikkje. Det er faktisk saa gale at om ein fattig vert paakoyrt paa gata(og det skal ikkje mykje til for trafikken her er grusom, ingen trafikkreglar - den som tuter mest kjem seg fram) og er veldig skadd faar han ikkje hjelp paa sjukehus. Ein venn av oss vart alvorleg paakoyrt for nokre aar sidan, dei som koyrte paa ham stakk av. Bilar berre fortsatte aa koyre og ingen kom aa hjalp for dei ville ikkje bli skada eller involvert sjolv. Han klarte stavre seg paa beina og kome seg av vegen, politiet kom og spurte om han hadde 20 sol (40 Nok), det hadde han ikkje, derfor vart han berre koyrt heim med store skader til familien som heller ikkje hadde pengar til behandling. Saa forferdeleg! Saa sett pris paa helsetilbodet de har, hugs paa at det ikkje er ein selvfolge. Sjukehus kan ikkje gjere noko for dei fattige, dei vert berre overlatt til seg sjolv og mange doyr difor unodvendig...

Det er eit stresslaust samfunn, koseleg aa gaa ein liten tur ut i naermiljoet og treffa saa mange kjente paa vegen. Ein liten vandretur i denne lille landsbyen kan fort ta ein time. Det har resultert i at me har blitt meir fleksible paa avtalar, og begge har klarer lett aa kome for seint til dei private spansktimane me har. Heldigvis er laeraren og av og til sein. Huff, ikkje bra. Planlegging trengs heller ikkje noko saerlig her nede. Ingen har mobil, saa det spors berre kven du treff pa din veg. Ellers er det litt problematisk aa besokje kvarandre, sidan Rw bur i andre etasje og familien ikkje har ringeklokke. Stakkars Gry stod ute og ropte i gaar, men ingen hoyrte. Naar RW skal til Gry, maa ho banke paa og vetna paa at hosteldama kanskje opnar. Det er mogleg at Gry hoyrer bankinga, men det er heller sjeldan. Men kafeen chillout er moteplassen for folk her, saa der treff ein alltid nokon. Her i dette trivelege rommet heng me mange timar i lopet av ei veka.
Naa er det komt mange nye veldig hyggelege folk, saa det er jo triveleg. Blant anna svenske Victoria. Det var spesielt aa snakka norsk med nokon andre enn kvarandre. Var faktisk ganske merkeleg, faktisk saa uvant at me slo over til engelsk for det var saa rart aa snakka norsk... Saa ting skjer med spraaket.


Fredag laga RW, Gry og Dorine ein peruansk rett med poteter, melk, egg og chili. Veldig godt! Er jo blitt ein stor glede aa laga mat sjolve istaden for aa eta ute heile tida..


Etterpaa var det avslutning for Marty og John som forlater Huanchaco etter 5 mnd. Det var ein kjempekjekk kveld, med gitarspel, sang, kakeeting og snakk. Er faktisk tre ganske saa flinke gitarspelarar her, saa Rw koste seg med aa syngja til dei sangane ho kunne. Etterpaa gjekk me ut og hoyrte paa bandet som opptrer kvar fredag paa Reggaeplassen.





Me er ikkje flinke nok til aa dela enna, kulturen her er at ein deler alt(kjente eller ukjente)- om det er middagen, kaka eller vatn. Me er nok fortsatt litt for individualistiske, men skal prove aa verte flinkare paa aa dele. Er jo ofte at det ikkje er noko saerlig igjen til den som opprinneleg kjopte maten..



I dag igjen har me spelt volleyball og vore paa det vestlege handlesenteret. Er jo saann at ein nesten faar daarleg samvit av aa gaa inn der, sidan det er saa totalt ulikt alt det andre her. Slo til med ein cappocino mocca, det faar ein ikkje tak i her. Den var fantastisk god, sjolv om den kosta heile 15 NOK. Kjopte ein del mat paa den internasjonale matbutikken der, og litt klede. Frykta me skulle verte robba paa veg heim i bussen, sidan me hadde saa mange posar.. Fleire folk kikka veldig paa posane vaare, men det gjekk bra.

No skal RW kjopa seg ei avis og lesa litt om alle dei tragiske nyhetane i avisa. Veldig god spraaktrening og interessant aa faa med seg kva som skjer i naermiljoet. I morgon skal me laga middag til ein gjeng, hadde med ein pose med jegergryte saa skal servera det. Ellers skal me spele fotball og andre spel med gutane paa barneheimen i Huanchaco, gler oss til det.

Ellers, kva skjer - godt aa sova lengre ennn 07.00 i morgon.. Torsdag var me paa engelsk quiz til inntekt for fattige born i Peru. Sist helg var me i bursdagsfest til Joel, ein av surfelaerarane her. Det var kjekt, fin musikk og gode samtalar. Rw vart troytt og gjekk heim, medan Gry vart att og dansa vidare til fengande latinorytmar.. Ellers haaper me aa verte invitert i bryllup rett for me reiser vidare. Ei amerikansk jente som me saa vidt kjenner skal gifte seg med ein peruaner om ein maanad og sa sist helg at ho skulle invitera oss i bryllupet. Dette sa ho etter aa ha snakka med oss i 3 min. Me faar sjaa kva som skjer, men det hadde iallefall vore utruleg kjekt.

Bensinprisane i dette landet staar ikkje i stil med resten av prisane. De kan klaga over bensinprisane i Noreg, men her i dette fattige landet er literprisen paa 18 kr. og oppover. Her er jo levekostnadane mykje laagare, det er difor ikkje rart at det er saa mange som reiser kollektivt. Til samanligning kostar eit kinobesok paa fancy kino 12 kr (vaar nye hobby- fantastisk spraaktrening) . 7 nysteikte rundstykker kostar 2 kroner og ein telefon heim til Noreg kostar 2 kr. minuttet. Sprott?

Naa kom Gry etter surfing... Ho vil skriva nokre ord: Ellers saa syns me overraskande nok at det fortsatt berre er herleg a pendla ein time med buss kvar veg. Godt aa ha Ruth Wenche til aa skriva paa bloggen, ta med penger til Gry pa bussen, smora frukost. Bra jobba "Rot".

Heldige oss som bur her:)