Ein aldri saa liten oppdatering igjen, kanskje den likevel vert lengre enn ein trur... :)



Her ein dag var RW paa yoga, det var ei ganske interessant oppleving. For det fyrste maatte Marbel, Kitzy og RW venta i over 40 minutt paa at yogalaeraren skulle koma.. Men ho kom aldri, slik er det peruanske tidsperspektivet her. Man veit aldri, kanskje traff ho nokon andre paa vegen. Uansett, - det kom ei dame som sa ho kunne prove aa ta ein yogatime for oss likevel. Ho var flink, saa det var ingen problem det. Underveis kom ogsaa Marta og John. Herleg med litt fysisk aktivitet, vert ikkje for mykje av det naar ein ikkje surfar. Det me ikkje visste, var at det var ein spesiell dag akkurat denne dagen, maanen var nemleg spesielt naerme mars og derfor skulle dei verte kvitt negative energier. Det resulterte i at det tok nokon timar for me kom oss heim. Fyrst maatte alle skriva ned negative tankar paa eit ark, deretter maatte alle brenna dette arket i ein ring paa steingolvet. Etterpaa skulle me staa i ein ring og holda kvarandre i lillefingeren, medan ein anna dama som kom leste eit dikt. Deretter skulle alle klemma alle i rommet, slik at det kom positive energier igjen. Saa maatte alle brenna rokelse og eta kjeks. Dei to mest ivrige damene skulle fortsette paa stranda ved nattestid visstnok, halv ett om natta skulle dei visst meditere ved eit baal paa stranda. Litt av kvart aa oppleva. Gry er glad til at ho faar sin fysiske aktivitet gjennom surfing.

Me skulle ha avslutning for frivillige denne kvelden, sidan 5 frivillige reiste sist veka. Saa no er det ikkje saa mange igjen. Men det kjem visst 3 nye denne veka.

Vart kjent med ei 7aarig jente paa en kafe her ein dag og ho imponerte verkeleg med sine engelskkunnskaper og kloke svar. Me spelte eit terningspel med ho og jammen rekna ho raskt saman 6 ulike terningar. I tillegg klarte ho aa seie Grys namn paa fyrste forsok feilfritt, det er det ingen andre som har klart her nede. Festleg!

Sist lordag var Gry, RW og Sita paa shopping i Trujillo. Alle hadde feilberekna litt temperaturen her, saa maatte kjopa ekstra bukse og genser. Er jo kaldt her paa kveldane. Men no naermer det seg heldigvis vaar her.

Har spelt ein del sandvolleyball her i det siste, med usynleg nett- men det gaar jo fint for det.Vart saa ivrige i spelinga at me gloymte aa sjaa etter skoa vaare, saa vips var 2 par sko og ein genser borte vekk.. Heldigvis ikkje dei dyraste skoa..

Har og funnet ut kor forferdelige arbeidsvilkaar det kan vere her i Peru. Lonn paa ein time for ein kokk paa ein bra restaurant her er stakkarslege 2 soles. 1 soles = 2.15 NOK. Det forklarer kvifor mange jobbar saa voldsomt masse. Mange ungdommar maa forsorge heile familien og det er mange aleinemodre. Mange har fleire jobbar og har kanskje kun 15 min. mellom kvar jobb.
Dessverre er det vestlege eigarar paa dei restaurantane/herberga som tener mest. Arbeidarane der faar nesten ingenting att for det og vert i tillegg ofte behandla daarleg.. Provoserande. Freistar ikkje saa masse aa ete desse plassane daa..

Det som nesten er litt irriterande er at det er nesten umogleg aa gaa paa stranda aleine, utan aa faa selskap av lokale folk. Sjolv om du les ei bok, finn dei ein maate aa forstyrra deg paa og sett seg ned. Mange er ganske nysgjerrige paa oss sidan me er saa eksotiske. Her ein dag spurte ein mann om aa ta bilete av Gry og sonen paa stranda. Hehe..

Me vert av og til behandla annleis naar me tek bussen og faar beskjed om aa setja oss frammerst. Medan andre maa sitje tett paa kryss og tvers lengre bak. Liker ikkje slik saerbehandling. Her ein dag fekk RW beskjed om aa ta paa sikkerhetsbelte, sjaforen hadde det halveis paa over skulderen utan aa festa det. Mykje hjelp i det... I dag var det stappfullt paa bussen paa veg til jobb, daa provde fleire hender aa karre til seg nokre myntar fraa lommane vaare... Men me klarte stoppa dei, og dei forsvann fort vekk...

Slik ser bilane me tek til jobb den siste etappen ut. Av og til er frontruta halvveis knust og dora gaar gjerne ikkje ann aa lukka igjen... For ikkje aa gloyme motorstoppar og bulkar her og der.. No er me tre stykk som reiser til skulen i lag, det morosame er at fleire av sjaaforane no kjenner oss att og her ein dag helste sjaaforen og sa ¨hola ruth¨...

Sist lordag kveld var me paa folkemusikkfestival i Trujillo, interessant oppleving. Me fekk sjaa folk, musikk og dans fraa mange ulike land. Mange flinke. Festivalen var i ein idrettshall, saa det var litt krasj med gymsalgolv og stivpynta tangodansarar oppaa.. :)

RW har vore litt i andre klasserom den siste veka, sidan det har mangla laerarar. Det er interessant aa oppleve korleis andre klassar arbeider. Den klassen RW er mest i, er krevande sidan det er elevar med autisme og psykiske lidelser som treng oppmerksomhet og tett oppfylging. Dei fleste er utan spraak, men dei forstaar. Det er interessant aa vere med dei, laerer masse om baade meg sjolv og ungane. Men synest nok det er litt for strenge krav til ungane til tider.. Men uansett, saa er dei kjempeheldige som faar vere paa denne skulen der dei baade for mat, klede, stimulering, omsorg og vask. Dei andre klassane ho har vore i er mindre krevande, men dei treng alle masse oppmerksomheit. Fleire av klassane arbeider ut fraa Montessoripedagogikken.. Dei fleste i klassen eg har vore i denne veka har litt spraak og det er ein stor fordel naar eg sjolv er paa ordsamlingsjakt! Det er jo og litt stas for ungane naar dei kan laere meg noko! :) Ei jente las til og med ei bok for meg i dag.
No er det flytta inn 2 nye frivillige inn i huset der RW bur. Ei belgisk jente og ein tysk gut. Saa no er det fullt hus og sikkert ikkje varmt vatn lengre.. Men koselege folk for all del. Familien er og veldig kjekk og tolmodig med meg som ikkje forstaar alt som vert sagt akkurat. .

Her er klasserommet der Gry jobbar.


Her er kokkegruppa som sel mat, det er veldig bra. Til hogre ser du Juani som er ansvarleg for frivillige i Otra Cosa. Dette er klassen for dove. Ho til venstre er manager for prosjektet og er ein kjemperessurs!

No skal eg laga meg litt mat i huset, byrjer aa verte lei av aa ete ute heile tida.. Dermed er det vel saa godt aa lage noko sjolv.. Men det skal nemnast at eg aat verads beste eplepai i gaar.. Maa nok gjentas!

Spraakmessig merka me noko pussig her ein dag naar me spelte ligretto. Snakkar jo veldig masse engelsk her, og plutseleg telte me inni oss paa engelsk. Naar me stod utanfor huset kun RW og Gry snakka me engelsk utan aa tenkje oss om.. Pussig!

I gaar kveld var det baal, gitar og floytespel paa stranda. Gry laag sjuk heima, matforgifta, men er naa frisk igjen. Oyra er og godt igjen, etter ei veke med nedsatt horsel og ingen surfing. Fantastisk aa surfa igjen, men Gry har blitt nedgradert til et skumbrett. Surfelareran var ikkje saa fornogd med at Gry for andre gang har klart aa faa ett hakk paa surfebrettet (Er steinbotn her). Gry har og hatt sin forste surfetime, saa det var kjekt og bra aa faa retta litt paa uvanar.

Det var litt oppdatering igjen! :) Jammen gadd du lesa heilt ned hit! Imponerande! Lurer jo og litt paa kven som eigentleg les bloggen vaar, saa flott om du legg igjen eit "fotspor" om du fylgjer med! :)

Litt bileter...

¿Etterlengta livsoppdatering igjen?:)

Kva skjer her? Var fantastisk med helg jallefall! :) Kunne sova litt lengre enn 6.30.

Har hatt det supert. No har det komt fleire frivillige ogsaa, saa me er ikkje lengre dei ferskaste. Ei fraa Tyskland, ei fraa Ungarn, ein ire og ei fraa Canada. Saa det er ein salig blanding av nasjonaliteter.
Fredag var det laga til kino paa biblioteket, ein amerikansk film om dansekulturen i Peru som var ganske bra. Deretter var det middag for alle frivillige hjaa Rosa i huset der RW bur. Etterpaa tok me(heile gjengen med gringoar paa sikkert 15 stykk) turen til storbyen Trujillo og dansa til latinomusikk. Kjekt det.
Lordag var det faktisk straalande vinterver her, og det vil sei tilnaerma lik sommar i Noreg. Me var paa stranda saa og sei heile dagen, der vart me kjent med kunstnaren Paulo. Me spelte blant anna volleyball og hadde det ellers ganske bedageleg.
Om kvelden var det middag paa ein billig restaurant der forrett, hovudrett og juice kostar 12 kr. Kjekt aa leva med saanne prisar. I utgangspunktet var det berre oss og tyske Cita som skulle dit, men plutseleg kom dei andre 10 ogsaa. Dermed tok det laaang tid aa faa maten, er jo berre ein kokk der. Venta paa maten i 45 minutt og det var litt problematisk sidan me fortsatt liker aa vere presise naar me har avtalar. Her i Peru er det veldig " peruan time" som vil seie at ein kjem naar ein kjem. Me hadde avtalt med Paulo og broren i huset der RW bur at me skulle tenne baal paa stranda og spele gitar. Derfor vart me ein del forsinka, ikkje bra. Men hadde ein flott kveld med gitarspel, synging, baal, leiker og bolgebrus. Det kom og fleire folk etterkvart. Sondag var me, Cita og Christel turistiske og besokte Chan Chan som faktisk var verdas storste by paa 1400 talet. Det var interessant aa gaa rundt i ruinane med guiden vaar. Fekk og sett dei haarlause peruanske hundane som sikkert er verdas styggaste hunderase. Men dei er visst i ferd med aa verte utrydda, saa difor er dei passa ekstra godt paa.
Paa kvelden var hang med saman med andre frivillige paa ein av stamplassane vaare,- Chill out. Der vart me sitjande i mange timar.

Mandag var det jobb igjen og det er ein spesiell dag paa jobb sidan ungane er saa svoltne og i daarleg humor. Ein problematisk kulturell ting paa jobb er at laerarane alltid vil gje oss saa masse av maten, men me syns jo abslutt at det er jo viktigare at ungane faar i seg nok mat. Saa naar RW sa neitakk til maten(lunka melk med gryn i og vassen ris med nokre kyllingbein i) trudde dei at ho ikkje likte den og kom med ein eksklusiv juice og kjeks. Ungane provde sjolvsagt aa faa tak i det og det heile vart skikkeleg dumt.

Det er utfordrande aa ha ein jobb paa eit spraak ein ikkje kan snakka, heldigvis forstaar me meir no etterkvart. Men aa snakka er skikkeleg vanskeleg. Tysdag hadde me absolutt vaar beste meistringsopplevelse til no naar det gjeld spraaket. Me sat paa chill out og snakka engelsk som me alltid gjer, men saa insisterte me paa at dei heller skulle snakka spansk. Det var Nilo, Cita, Joan og oss. Det gjekk over all forventing, plutseleg sat me der og forstod det aller meste. Herleg! Denne dagen har me venta lenge paa, me hadde hoyrt det skulle ta 10 dagar aa forstaa, men for oss tok det 14. Me vandra vidare til Joan kunstatelier, er ikkje spesielt kunstinteresserte men desse maleria var ganske saa bra. Spraakhoydepunktet fortsatte for RW seinare paa kvelden, daa ho kom heim til sostera i huset Marta, som fylte 15 aar dagen etter. Me snakka fraa 11 til 01 paa natta og eg klarte aa snakka og forstaa utan for masse bruk av ordboka.
Men er nok er ikkje heilt spraakstabile ennaa, det var difor ein nedtur aa kome paa jobb i dag og finna ut at me ikkje forstod saa masse likevel. Hadde ein topp dag paa jobb likevel. Det var kun halv gruppa for baade RW og Gry, kun 4 og 5 ungar. Det merktes paa ungane at dei var rolegare naar dei fekk den hjelpa dei eigentleg treng.
Fekk og vere med paa ein times koyretur med skulebussen heim. Der fekk me sjaa den harde verkelegheita mange av desse ungane lever i. Dess lengre opp i fjella me koyrte, jo fattigare vart det.. Mange av dei hadde ikkje tilgong paa vatn, og dei fattigaste fekk utlevert mat fraa skulen. Dei to siste som gjekk av, var to fraa gruppa til Gry...
Det var difor litt av ein kontrast aa ta turen innom eit handlesenter i Trujillo paa veg heim. Handlesenteret er ganske saa flott og ser ut som det er europeisk. Ingen av oss folte difor for aa kjope noko saerlig etter aa ha sett fattigdommen paa saa naert hold.

Gry surfar ein del, RW skal straks gaa tilbake til familien eg bur hjaa og kanskje prove aa slaa av ein prat med dei. Dei er ganske tolmodige og alltid klar for ein prat, saa det er jo flott. :) Ellers er det ikkje akkurat vanskeleg aa faa nye venner her rundtomkring..

Me har det fortsatt veldig bra her i Huanchaco, med unntak av RWs 20 loppebitt eller eit anna insekt og Grys vatnoyra etter surfing. Men RW har klosalven klar og Gry har skaffa seg oyremedisin:=)
Stor klem fraa oss :=)

Livet i Huanchaco.

Dette var utsikten fraa bussvindauget i sikkert 6 timar paa veg til vaar nye landsby.


Slik ser det ut paa stranda her paa ein fin solnedgangsaften. Veldig fint med andre ord.


Gata vaar ned mot stranda.


Gry og Romina fraa Argentina i frivillighetshuset.

Kan jo sei litt om det lokale livet her i Huanchaco, er jo ein liten plass med kun 17000 innbyggjarar. Folka her er utruleg vennlege, kvar gong me gaar forbi nokon helsar me paa dei og seier hola, buenos dias, como estas, que tal? Dette gjeld baade unge og gamle. Det er ikkje saa farleg om det ikkje vert svart paa sporsmaalet, det viktigaste er aa seie det og vere hofleg. Det er og vanleg aa gje bekjente ein klem med eit kyss paa kinnet. Ellers saa er det og ein backpackerplass og surfeplass me bur paa, saa det er difor mange som livnaerer seg av turisme. Det som ogsaa er saa herleg er at det er saa trygt her, me kan gaa rundt aleine til alle dognets tider.

No i helga har me komt meir inn paa lokalt liv. Me fekk blant anna vere med paa besok til ein tidlegare beromt soramerikansk surfar som bur her i byen. Han skulle "shape" og reparere odelagte surfebrett og me fekk vere med.


Nede i fyrste etasje var det svaert bursdagselskap for hans 1 aar gamle nevoo, saa naar me var ferdige der oppe paa taket, vart me invitert paa kaker og desserter. Ja og det var i STORE mengder. Ingen spurte kva me ville ha, me berre fekk eit svaert kakestykke kvart, 1 porsjon rod gele, 1 porsjon rosa fromasj, 1 porsjon masamora og eit glass saft. I tillegg fekk me ei svaer hand med sjokolade og drops. Vart saa mett som det gaar ann aa verte, folka var saa utruleg snille og gjestfrie saa ville saa gjerne ete opp. Maatte la litt kake vere igjen, ellers var det fare for aa spy.. Var ei oppleving aa vere der iallefall!

Gry surfar som nesten einaste jenta her paa stranda og ho vert betre og betre. I gaar sat RW og den tidlegare "surfemeistaren" sjolv paa land og filma henner sving mot venstre. Bolga var lang, men det klarte ho fint. :) Muy bien! Medan Gry surfa fekk RW gratis spesialundervisning i spansk. Er jo ganske artig aa berre sitje aa sjaa paa alle dei talentfulle surferane her. Dei staar baade paa hovudet, stuper kraake, spring paa brettet og andre krumspring. Til og med smaa ungar er kjempeflinke. Surfeplassen er og fantastisk, kvar dag er det gode bolger og strendene er delt i ulike vanskeligheitgrader.



Sondag vart me kjent med to lokale tolmodige sjeler som valgte aa bruke fridagen sin paa aa snakka "goddag mann okseskaft" med oss. Trur ikkje dei vart heilt lei oss heller, for dei spurte om aa treffast att meir same dag. Neste helg ville dei ta oss med paa salsadansing og combio.


Mandag var me paa ekskursjon til fleire av Otra Cosas prosjekt, det var veldig interessant. Drog saman med ei dov gruppe fraa Holland som skulle jobba frivillig paa ein doveskule i nord-Peru. Saa det var ein blanding av engelsk, spansk, teiknspraak og nederlansk. Det som gjorde mest inntrykk var nok dagleglivet rundt soppelhaugen. Der var det 80 personar som jobba med aa sortera soppel. Lukta var grusom og leveforholda deira var mildt sagt forferdeleg. Her budde dei utan straum og tilgong paa vatn. Her har Otra Cosa eit prosjekt der nokre av ungane faar gaa paa skule og laere praktiske ferdigheter. Men i desse tider er store deler av befolkninga ramma av svineinfluensa, saa det var difor faa paa skulen. Dette gjeld ogsaa spesialskulen der me jobber og det er strenge rutiner. Dersom nokon nys eller hoster, faar dei ikkje kome til skulen paa lenge.



Me besokte og ein offentleg spesialskule for blinde. Der var visst laerarane ikkje utdanna for arbeidet, saa eigaren av prosjektet ville at me skulle ha ein workshop for laerarane. Vart presentert for rektor og greier.. Spors naa korleis det skal gaa naar me ikkje snakkar spraaket, men dei ville ordne med tolkar saa det var ikkje problem. Saa hjelp, kva har RW rota oss inn i.... Me besokte ogsaa ein vanleg skule og vaar eigen arbeidsplass. Det var fint aa sjaa reaksjonane paa dei dove elevane naar dei motte dei dove fraa Nederland og fekk sjaa kor godt dei klarte seg.. Flotte forbilder for dei. :)

I dag har me hatt vaar tredje arbeidsdag paa Santo Toribio, me gler oss til kvar ein dag for det er ganske givande. Ungane byrjer aa kjenna oss og har eit umetteleg behov for oppmerksomheit. I dag fekk Gry ansvar for morgonbon og morgonsamling men ho fekk heldigvis ein unge til aa hjelpa seg. Me faar masse ansvar, paa det meste kan me vere aleine med 9 ungar som treng individuelt opplegg men for det meste er me 3 voksne i eit klasserom. Laerane her er spesialutdanna for spesialskulen i Lima og har mange positive ressursar og strategiar. Metodane deira er likevel ein del hakk strengare enn i Norge.

No har me flytta ut fraa frivilligheitshuset i haap om aa laere oss meir spansk. RW bur no hjaa kokken Rosa og hennar 3 born, medan Gry bur paa eit rom i hagen til Corina og hennar 2 smaa born. Det var fantastisk aa kome til ein reinare og meir koseleg plass og til og med skap til klede. Det var likevel veldig kjekt aa sosialt aa bu paa frivilligheitshuset, daa trengte me ikkje planleggja noko for der traff me alltid folk. Lever jo i ein mobilfri tilvaerelse!

No skal det verte godt med ein god og kanskje til og med varm dusj. Me vert nemleg ganske saa skitne etter aa ha vore paa jobb.. :)



Hasta la vista AMIGOS! :)

Meir BA Bilete.

Paa kaffebar.

Paa fantastisk og billig buffet

La Boca

Salsbod

Tango

Buenos Aires bilete..

La Boca

Rugbykampen

Casa Rosada

Verdas storste gate

Recoleta cementary for eliten i BA.

Paa flyet

Rapport fraa den harde verkelegheit og litt til....

Me er fortsatt like begeistra for baade plassen me bur paa, menneskene og ikkje minst prosjektet vaart. Sporst om me klarer aa reise herfraa.

Torsdag tok Abdarahim(han franske) oss med til spesialskulen i Santa Torribo og det var over all forventing. Heilt fantastisk bra! Heldige er dei ungane som kjem fraa ekstremt fattige kaar og vert henta kl. 7. og koyrt tilbake kl. 13. Ungane var veldig imotekommande og smilande og det var organisert etter funksjonsnivaa. Skulen var svaer, med mange baser. Det var blant anna bakeri, snekkerverkstad, lese og skriveopplaering, skopussing og perling. Ruth Wenche maatte ova seg paa aa ropa ¨baja¨ for aa kome seg av minibussen for bussholdeplassar finst ikkje her.
Ellers har Ruth Wenche hatt spansktime, Gry surfa og det er heile tida sosiale treffpunkt med dei andre frivillige. I gaar var det middag hjaa Rosa for alle involverte, trivelege folk og god mat.

Me har og provd oss paa exchangegroup, lokale ungdommar vil laere engelsk og me vil laere spansk. Me skulle stilla dei sporsmaal paa engelsk og dei oss paa spansk. Kan vel sei at me hadde vansker med det, men morosamt var det. Det gjorde verkeleg inntrykk aa hoyre paa deira framtidsdraumar, - nemleg aa eingong faa seg sitt eige hus og hjelpa foreldra. Naar me spurde om kva dei likte aa gjere i fritida var svaret hovedsakeleg aa hjelpa faren og ta seg av familien...

I dag har Gry blitt robba for fyrste gong, ikkje berre ein gong men fleire gonger. ¨Gjerningsmannen¨ vart tatt, jente paa aatte aar fraa spesialskulen. Fyrst tok ho fem soles fraa bukselommen til Gry som ho ville gje til familien og huset. Deretter forsvann norsk-spansklommeordboka,og den er ikkje komt til rette ennaa.
Me var forberedt paa aa verte robba paa bussvegen til skulen, sidan det er eit ekstremt fattig omraade. Saa det einaste me har med oss er busspengar og lommeordbok + kriselager goymt ein lur plass. Me ser ann sjaaforen for me hoppar paa den siste rode kollektivbilen for aa koma trygt fram.
Ungane har det godt paa skulen og for mange er dette dessverre den einaste plassen dei faar mat. Dette merktes verkeleg under maaltidet, som forovrig bestod av ein pose med popcorn og varm saft. To av ungane paa RWs gruppe kjem ikkje til aa faa mat i helga, dei fekk difor ekstra banan og kjeks. Dei aat som om det gjaldt om aa ete det fortast mogleg. Ho eine paa gruppa til Gry stjal med seg ein ekstra pose med popcorn.. Paa RWs gruppe satsa dei paa musikk, allslags instrumenter som vart brukt i naerkontakt med ungane og synging etter cd. Ingen av ungane hadde spraak, men dei fleste forstod likevel mykje. Gry skulle idag blant anna laere ungane fargene, men treng aa laera seg dei sjolv fyrst.

No skal me paa spansktime med Manuel, iallefall Ruth Wenche. Sporst om Gry faar bli med sidan RW er komt eit nivaa hogare, daa gry prioriterte surfing i gaar.

I kveld skal me ut med gjengen, skal truleg vere konsert nede ved strandlinja. No skal det verte godt med helg, ' GOD HELG!

Beklager at det vert lange innlegg, men dette er faktisk og dagboka vaar saa du er heldig som faar tilgang til den.

Fraa jentene som storkoser seg =)

Nytt og spennande liv i Huanchaco tek til!! :)

Hmm, kvar skal me begynne? Mykje har skjedd sidan sist og me har forflytta oss fraa Buenos Aires via Lima til Huanchaco.

Avslutta oppholdet i Buenos Aires med fantastisk god middag og dessertbuffet saman med britiske BBC Marc som var ein av dei me delte rom med. Me aat og aat til me trilla ut dorene og prisen var utruleg nok 30 NOK.
Me ankom flyplassen kl. 04.00 troytte og klare for aa sova etter kun ein times sovn i forkant.
Flyet var ein time forsinka og me var veldig fornoyde naar me endeleg fekk satt oss ned i flysetet. Men det vart heller ikkje mykje sovn der, for Ruth Wenche kom i kontakt med den snakkesalige columbianske sidemannen medan Gry berre benytta tida til aa le(Me var i manko paa sovn).

Paa flyplassen i Lima vart me mott av ein hyggeleg fyr fraa huset me skulle bu i. Me var noko "Milanostressa" sidan han hadde venta paa oss i ein heil time, men dette var tydelegvis ganske vanleg. No er me komen til ein annan verkelegheit der fattigdommen er veldig tydeleg og luktene annleis. Det er og slutt paa varme dusjar for ei god stund. Det var og veldig kontrastfullt aa kome til det fredelege gjestehuset i fraa braakete hostellet i BA. Faktisk var det saa rolig at me begge sovna og sov i fleire timar. Men me rakk jo likevel ein tur i Limas gater paa jakt etter eit maaltid mat, der var me dei einaste kvite aa sjaa i mils omkrets. Stroket var og ganske fattigsleg og utsikten fraa terrassen var rett bort mot tilnaerma slumomraade. Litt problematisk aa kome fra flyplassen og nettopp ha tatt ut pengar. Me gjekk innom ein kiosk for aa kjope litt mat og maatte betala med 50 soleslappen vaar(ca. 100 kr) og folka i kiosken lyste opp som om dei aldri for hadde holdt ein slik lapp i handa.

Paa forehand hadde me hoyrt at Lima var overbefolka, dette saag ut til aa stemma godt. Det var eit stort kaos av bilar, folk, taxiar og lastebilar fraa alle kantar. Tuting, roping og hoing prega gatebiletet. Ein annan ting var at me var saa annerledes at ein fyr skifta side paa gata og saag ut til aa vere redd oss.

Tirsdag tok me buss i 8.5 time til Huanchaco der me skal bu framover. Bussen var litt av ein luksusbuss og stod i ein veldig kontrast til det me heile tida saag ut bussvindauget ut fraa Lima.
Me hadde gode lenestolseter med fotskammel og full servering av stivpynta bussvertinner. Betre enn flyturen med British Airways.
Bussturen gjekk gjennom "orken", sand, stein, og svaert sjeldan fekk me sjaa nokre smaa landsbyar med blikktakskur. Begynte allerede aa sakne det grone graset og vart nesten nervos over korleis dette skulle gaa.

I lopet av turen hadde me blitt advart av ein norsk fyr om at plassen me skulle jobba paa(Trujillo) var ein fael by. Dette var noko han sa fleire gonger. Han sa at det stanka fisk og var stygt overalt, lonely planetboka var heller ikkje saerlig positiv. Der stod det at ingenting var gjort i denne byen sidan 1600talet. Dermed var ikkje forventingane vaare paa topp og det var derfor ein stor glede aa ankomma byen og verkeleg bli positivt overraska. Byen var jo verkeleg meir utvikla enn bydelen me budde i Lima og det var gront, saa alt i alt var det bra at det gjekk den veien.
Me vart henta i Trujillo av far og sonn og paa veien henta dei ogsaa to andre sosken. Dei var utruleg hyggelege og me hadde ein loyen taxitur med blanding av engelsk og spansk. Praten gjekk i ett til me blei sluppet av paa det me trudde var Otra Cosas frivilligsheitshus i Huanchaco. Der blei me sluppet inn av ei ung dame som forte oss bort til nokon hagestolar. Alle var sikkert like forvirra, ho kunne ingenting engelsk og forstod ikkje alt me provde aa sei paa spansk. Men me forstod at frivilligheitskoordinatoren skulle koma om ein time, saa der satt me med kvar vaar ordbok for aa febrilsk prove aa finna paa noko aa seie for aa bryta den pinlege stillheten. Etter ein laaang time kom ein fransk frivilligheitsarbeidar farande inn for han lurte paa kor me var blitt av. Dei andre hadde staatt aa venta paa oss i frivilligheithuset og me var blitt losa inn i privathuset til eigarane.

Me vart tatt kjempegodt imot av dei andre frivillige og invitert med paa middag i omraadet.
For 10 kr. fekk me oss baade juice, suppe og ein svaer middag. Dei andre me har mott til no er fraa Wales, Argentina, England, Nederland og Frankrike. Huanchaco er forresten ein aldeles fantastisk plass der me ser at me kan stortrivast. Fekk ein omvisning av fransken i dag og inntrykket er veldig positivt baade prosjekta og plassen. Me skal no bu ei veke i frivilligheitshuset for me flyttar til lokale familiar. Naa maa me faa oss ein lunsj for me skal sjaa paa tidlegare gateborn som skal ut aa surfa. Han eine er kun 5 aar og har allereie klart aa vunne konkurransar. I kveld skal me paa workshop med ein spraakskule, me skal laere spansk og dei skal laere engelsk. Spennande! I morgon skal me ut paa prosjektet me skal arbeide ved, ein spesialskule for born med ulike typar funksjonsnedsettingar som me har hoyrt mykje positivt om. Men denne skulen ligg i eit veldig fattig omraade og me maa reise i neste 1 time kvar veg for aa koma dit. Saa me maa skitne ut kleda vaare litt og leggje att alle verdisaker. Dette vert spennande! Det me fryktar mest i Huanchaco er alle laushundane som ligg strodd ut over gatene, ingen av oss er saerlig hundevennlege saa dette kan verte festleg. Men satser paa at dei fortsett med aa vere like dosige som dei er til no.

No kaller maten, men berre ein ting til. Me klarte oss gjennom ein heil lang bussreise utan at bussvertinna oppdaga at me ikkje akkurat var saa stodige i spansk. Naar det gjeld spansken, saa er det nok rutinematsituasjonar me meistrar best forelopig. Men me har likevel veldig godt av aa vere i ein slik situasjon, der ein er avhengig av andre og ikkje forstaar dei kulturelle kodane.
Truleg vil det verte lettare etterkvart, men ein kjem og eit godt stykke med blandingspraaket vaart.

Me har lyst til aa leggje ut bileter, men forelopig er det ingen av dataene her som har USB-uttak.

Hogdepunkt fraa BA.

Naa skal de faa hoyre litt meir om kva som har skjedd etter Recoleta.
Fredag vandra me opp mot sentrum og kom til eit flott skue, baade Casa Rosada og andre vakre bygningar. Me kom ogsaa inn i nokre koselege handlegater. Paa kvelden var det fest pa hostellet med hoglytt elektronisk musikk, ein smule lei av denne musikken og sovekulturen her paa hostellet. Me bur paa rom med 4 andre og dei sov vekk halve dagen og vel saa det.

Om kvelden gjekk me og ein liten rusletur i sentrum og daa kjem fattigdommen fram. Nokre ungar sjonglerar med ballar midt i verdas breiaste gate og andre gjer seg klare til aa sova i pappesker. Me gjekk blant anna forbi to familiar(to modre og 4 ungar) som skulle sova der i kulden tett samen. Det merkelaste av alt var at dei faktisk saag ut til aa kosa seg. Imponerande korleis dei klarer halde humoret oppe under slike leveforhold.

Lordag var me paa rugbykamp og det var litt av ei oppleving! Me hadde lite peiling paa denne sporten daa me gjekk, men vart likevel ganske saa fenga. Det var CASI som spelte mot CHAMPAGNAT, dette er blant dei beste rugbylaga i BA. Det var super stemning og folk i alle aldrer var engasjerte og sang hoglytt med paa hovudsangen som faktisk var melodien til velkjente Bonnie Tylers "Its a heartache".

Maatte og testa den verdsberomte biffen til ein god pris i seine kveldstimar og det var jo godt!
Maa sei at me stadig faar tolmodige servitorar som tek seg tid til vaar stotring paa spansk. Men det gaar berre bedre og bedre, bra aa bli pressa til aa snakka spansk. Det skal likevel seiast at lommeordboka aldri er langt vekke.

I dag var me i bydelen La Boca. For aa koma der tok me lokalbussen som koyrte gjennom ganske fattige strok. Etter fleire anbefalingar holdt me oss til turistdelen av La Boca, den var heilt FANTASTISK sjolv om det var ganske turistifisert. Omraadet var tidlegare slum, men dei har mala alle husa i fargeglade fargar med kunstverk rundt omkring. Me kom tidleg, saa slapp unna det meste av turistmaset. Me fekk og snakka litt med selgarane som faktisk visste litt om Norge. Dei forbandt det med baade Turboneger, fisk og vikingar. Me fekk og kjopt litt og stotta folk som treng pengar. Det var og stilig aa sjaa paa tangooppvisningar og andre entertainerar. Dette er og bydelen der godeste Diego Maradonna vokste opp, dette ville ein kar utnytte saa han gjekk rundt med Maradonnaklaer og tok pengar for aa bli tatt bilete med. Junior Bocastadionen saag me og.

I natt/morgon tidleg tek me fly til Lima, denne gong med skikkeleg taxi.

Hasta la vista!

Livsteikn fraa Buenos Aires.

Hei hei folkens!
Ja naa er me framme i metropolisen Buenos Aires med heile 13 millionar innbyggjarar. Turen over Atlanteren gjekk knirkefritt, me var framme paa herberget vaart 35 timar etter at me forlot Stavanger. Flyveret var veldig bra og me fekk studert baade London, Sao Paulo og Buenos Aires fraa lufta. Verkeleg svaere byar!! Me norske holdt saman. Fekk selskap av ein musikar paa flyet og enda ei norsk jenta hanka tak i oss paa flyplassen. Koseleg det. Me planla aa ta taxi saman inn til sentrum. Dei hadde begge budd i byen saa dei var kjente og snakka spansk. Godt for oss som folte oss noko hjelpeslause pga. spraakvansker.

"Taxien" me enda opp i, var ein bil som knapt hang saman. Sjaaforen var rusa og fjern og me hadde aldri tatt den aleine. Men erfarne Ole hadde ingen problem med det. Turen inn til sentrum tok sikkert ein halvtime mot ein 3 timars somlebusstur. 100-140 km. i timen utan sikkerhetsbelte paa ein 8feltsveg med hyppig feltskifte mellom alle bilane fristar aldeles ikkje igjen!

Apropos svineinfluensahysteri saa merker me lite til det, sjolv om skulane her i Buenos Aires er stengte. Einaste er passkontrollorar med munnbind, ei asiatisk dame med munnbind paa flyet og nokre plakatar i byen.

I gaar kveld opptredde me med vaare tangokunnskaper, ganske flaut foran alle men var naa morsomt og. Det var nemleg gratis tangokurs her paa hostellet og for kvart nye trinn me laerte, saa maatte alle visa to og to framfore resten og applaus. Tango var kjekt!

I dag tidleg dumma me oss skikkeleg ut, gjekk inn i heisen og trykka paa 3 og ante fred og ingen fare. Kven kan vel tenka paa at heisen er i ein annan etasje enn 3. daa.... Iallefall ikkje me, etasjane er heilt prikklike, saa me gjekk rutinert inn den smale gangen vaar forbi toalettet og rett inn paa rommet. For aa ikkje vekka dei andre paa sovesalen, unnlot me aa skru paa lyset. Gry stoppa opp og forstod ikkje kvifor det var saa rotete og kven som hadde komt i den eine senga. Ruth Wenche derimot gjekk bort til "senga si" og satte seg hastig ned der. Plutseleg merka ho eit menneske og at det faktisk laag nokon der og sov. Fort, fortare, fortast kom oss ut derfraa i haap om at ingen hadde sett kven me var...

Ellers er vaar nye ekstremsport aa kryssa gatene. Ikkje akkurat noko me er spesielt flinke til. Me bur i naerleiken av verdas storste gate, 9. Julio med heile 20 felt, denne maa me kryss fleire gonger dagleg. I begynnelsen hadde me store problem, bilistane maatte til og med hjelpa oss og vinka oss over. Naa har me laert oss taktikken: Staa og venta paa lokale folk og prov aa gaa side ved side i same takt.

Det er masse som skal laerast og heldigvis er folka her vennlige og hjelpsomme. Dette gjeld blant anna paa bussen, me hadde kun lappar og det nytta ikkje paa automatane. Bussen koyrte og Gry stod der utan mynter saa ei snill lokal kvinne spanderte det me mangla. Paa bussturen sat me med kartet i handa og klarte jammen meg aa finna fram til Recoleta, ein av dei fasjonable bydelane i Buenos Aires. Her skulle me besokje den storste turistattraksjonen i byen, nemleg gravplassen til eliten i BA gjennom tidene. Me fekk blant anna sjaa Evitas grav. Gravplassen var diger og inngjerda av ein stor mur, kvar gravplass bestod av sma hus og statuar. knuste vindauger og kister rett innanfor. Kattane sprang laust og lukta var ganske saa illeluktande. Det var smale smug, lite folk og maaange gravplassar. Nesten litt ekkelt. Me gjekk og ein rusletur i denne bydelen og saag klare kontrastar mellom ekstremt fasjonabelble gullbelagte handlesenter med kino til illeluktande skitne byggeplassgater.
Som dykk kanskje forstaar var vaart fyrsteinntrykk av BA var ikkje det beste. Me tenkte at me kanskje hadde blitt litt kresne etter x antall bybesok paa interrail i fjor sommar.
Men etter ein ny utforskingstur til ein annan bydel no i kveld, har me faatt eit nytt og meget betre inntrykk.. Masse fint aa sjaa og oppleva!

Dagen før dagen:)

Så var tinga pakka i sekken og sekken er proppfull som alltid. :) Men den er iallefall under maksimalgrensa på 20 kg. I morgon går ferda til Stavanger, også reiser me tidleg onsdag morgon til Oslo. Der skal me "kosa" oss på flyplassen ein god del timar, ja dei neste 26 timane skal me nok henga kun på flyplassar og fly.Då er det viktig med god underhaldning og godt selskap. :) Men me har jo bøker, spel og kvarandre så det skal nok gå så bra så.

Får vel leggja meg til å sova og få ei god natts søvn. Er slett ikkje sikkert eg søv like godt i flysetene dei kommande dagane.... :)